Andrzej Woźniak

Jedna krótka chwila i nie ma Go
patrzy na nas z dalekiej przestrzeni
I choć wiele problemów zostało
musimy rozwiązać je sami…

Rozstania i pożegnania zawsze niosą ze sobą smutek i żal, szczególnie te,
które nie dają już żadnych nadziei na powrót. Ból jest jednak mniejszy, gdy
czujemy wokół siebie obecność
Rodziny, Duchownych, Przyjaciół, Współpracowników, Wychowanków,
Sąsiadów, Znajomych…

Mamy wówczas uczucie, że każdy choć przez moment dźwiga wraz z nami
ciężar trosk, problemów i bólu. Było tak w dniu tragedii i podczas ostatniej
drogi do wiecznego spoczynku
mojego ukochanego Męża, naszego Ojca i Dziadka

Ś+P
Andrzeja Woźniaka

Za każdy gest pomocy, za słowa współczucia, za wspólną modlitwę
i zamówione msze św., za pokonanie trudu przyjazdu delegacji z różnych
stron Polski, za wyjątkową celebrę Mszy Pogrzebowej i pożegnania,
za znicze i tysiące kwiatów, w imieniu własnym i całej Rodziny
pragnę podziękować.
Osobne podziękowanie kieruję do funkcjonariuszy Kompanii Honorowej
Służby Więziennej i Pocztów Sztandarowych.
W wyrazami wdzięczności
Żona z Rodziną