Miriam Akavia

Dnia 16 stycznia 2015 r. zmarła w Tel Awiwie
jedna z najwybitniejszych izraelsko-polskich pisarek

MIRIAM AKAVIA
(Matylda Weinfeld)

Urodzona w Krakowie przy ul. Łobzowskiej w 1927 roku w zasymilowanej rodzinie żydowskich kupców,
mieszkających pod Wawelem od kilku pokoleń.

Uczennica słynnego Gimnazjum Hebrajskiego przy ul. Podbrzezie,
jako nastolatka stała się weteranką krakowskiego getta, obozu w Płaszowie, KL Auschwitz oraz Bergen-Belsen.
Odratowana przez szwedzki Czerwony Krzyż, przedostała się w 1946 roku do Palestyny.

Po przeszło 30 latach od zakończenia wojny powróciła pamięcią do swego szczęśliwego dzieciństwa
i okresu tragicznej okupacji niemieckiej, podczas której straciła
większość członków swojej rodziny, łącznie z rodzicami i młodszym bratem.
Zaczęła pisać swoje wspomnienia, m.in. „Koniec dzieciństwa”, „Moja winnica”,
„Jesień młodości”, „Moje powroty”.
Czytając książki Miriam – które powinny być lekturą szkolną
– odkrywamy urok przedwojennego Krakowa, z jej ulubionym
Parkiem Krakowskim, Plantami i Rynkiem Głównym.

Jej książki, tłumaczone na 10 języków, ukazują nie tylko ogromny talent literacki,
ale są przesłaniem tolerancji i humanizmu oraz ciepła wobec drugiego człowieka.
Często powtarzała, że „w każdym narodzie są ludzie lepsi i gorsi,
nie można nienawidzić całego narodu, jak i nie można całego narodu kochać
Zarówno antysemityzm, jak i filosemityzm są z gruntu fałszywe”.

Za swoją twórczość i działalność na rzecz zbliżenia polsko-izraelskiego
Miriam Akavia otrzymała nagrodę premiera Izraela Icchaka Rabina,
Nagrodę Korczakowską, Nagrodę Stowarzyszenia Kultury Europejskiej
oraz Order Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej.

Jako przewodnicząca Towarzystwa Przyjaźni Izrael-Polska,
budowała życzliwą przestrzeń między swoją dawną i nową ojczyzną,
a jako członek komisji Yad Vashem przyznawała kolejne dyplomy i medale
polskim „Sprawiedliwym wśród Narodów Świata”.

Swoje książki sama tłumaczyła z hebrajskiego na polski, a na hebrajski przekładała polską poezję,
dzięki czemu stała się w Izraelu znana i lubiana.
Jej dom w Tel Awiwie, zwany czasem „Krakowem”, był spokojną przystanią,
gdzie uszanowanie składali kolejni polscy ambasadorowie w Izraelu,
a ponadto można w nim było spotkać wielu krakowian, lokalnych artystów i intelektualistów,
a także młodzież przyjeżdżającą z Polski, która znajdowała tam ciepło domowe.

Córkom bp. Miriam,

drogim sabrom Ronit i Ofri

przekazujemy wyrazy współczucia.

Prof. Aleksander B. Skotnicki oraz Zespół Stradomskiego Centrum Dialogu