Leszek Berger

Opublikowane w następujących tytułach w dniu: 19.07.2012
Głos Wielkopolski

Z wielkim smutkiem przyjęliśmy wiadomość o śmierci naszego Przyjaciela
prof. dr. hab. Leszka Bergera
Jednego z najwybitniejszych biologów polskich
Rodzinie i bliskim wyrazy współczucia
składają Józef Banaszak i Krzysztof Kasprzak

Z uczuciem wielkiego żalu i bólu
przyjęliśmy wiadomość o śmierci
Profesora Leszka Bergera
Wielkiego naukowca, wybitnego zoologa,
prekursora badań nad żabami zielonymi,
uznanego autorytetu w środowiskach naukowych
w kraju i za granicą
Żonie i Rodzinie Pana Profesora
serdeczne wyrazy współczucia
składają współpracownicy
z Instytutu Środowiska Rolniczego i Leśnego
Polskiej Akademii Nauk w Poznaniu

Wybierz obraz

Skromny starszy pan na przyjęciu
Tak się złożyło, że gdy zaczynałam dopiero przygodę z moim ogrodem botanicznym „Elżbietówką” - na pewnym przyjęciu posadzono mnie (zupełnie przypadkowo!) obok starszego pana tytułowanego Profesorem. Zaczęliśmy rozmowę, początkowo konwencjonalną, ale gdy okazało się, że jest to profesor Berger: światowej sławy specjalista „od żab” (czyli herpetolog) – nasz dialog, (a raczej Jego monolog) zaczął być fascynujący. Profesor opowiadał o ich obyczajach, np. o tym jak zmyślnie ropuchy, a także niektóre żaby zakopują się na zimę (pod Jego wpływem starałam się to później zaobserwować), a także o swej drodze naukowej, o tym, ze robiąc habilitację odkrył u żab mechanizmy sprzeczne z „genetyką socjalistyczną”. W imię prawdy naukowej ogłosił tę pracę (”Systematyka żab zielonych”), ale tę habilitację oczywiście mu odrzucono (zrobiły to dwa uniwersytety: Poznański i Jagielloński) jako sprzeczną z obowiązującą doktryną ( a więc już wtedy „poprawność polityczna” była ważniejsza!) 
Ale gdy w parę lat później inny amerykański uczony niezależnie od niego doszedł do tych samych wniosków – cofnięto mu anatemę i pracę habilitacyjną zaliczono. Obronił ją dopiero w 1969r. na Akademii Rolniczej w Poznaniu. No i oczywiście stał się wtedy sławny.
Zdradziłam mu moje pragnienie posiadania na polu „pięknie grających” żab (mieliśmy wtedy dopiero jeden staw). Oczywiście natychmiast zaproponował, że mi w tym pomoże i zaprosił wiosną do swego Zakładu (przy ul. Bukowskiej, ma zapleczu starego Zoo).
Gdy przyszłam, pokazał mi pod mikroskopem „moje” zarodki i opowiedział o swych dogłębnych rozważaniach, jaki gatunek będzie dla Ogrodu najodpowiedniejszy. Przygotował dla mnie ok. 900 zarodków, z czego żywych wylęgło się 786 (wszystko było dokładnie policzone!)
No i żaby są – i oczywiście rozeszły się po całej okolicy. Bywały lata, że wręcz „hałasowały” w stawie na dole. W górnych, wykopanych stawach zrobionych na folii ich liczba pozostaje mniej więcej stała i niezbyt wielka: myślę, ze to ryby i żurawie (a pojawiają się nawet czaple) zjadają kijanki, a reszty spustoszenia dokonują wałęsające się tu koty, które wręcz stały się plagą.
Profesor Berger opowiedział mi wtedy o swym marzeniu: kupił, czy też odziedziczył ziemię pod Ostrowem, gdzie ma już wykopane płytkie baseny i tam po przejściu na emeryturę będzie hodował żaby. Co też stało się faktem w 1996 r.
Zasługi Profesora są nie do przecenienia. 
Pracując od 1951 r. w Zakładzie Badania Środowiska Rolniczego i Leśnego Polskiej Akademii Nauk w Poznaniu już w latach 60. w swoich raportach badawczych zwracał uwagę na wiele problemów związanych z ekologią i biologią płazów - wówczas niedostrzeganych, a dziś przybierających rozmiary globalnego problemu, jako że płazy są czułymi indykatorami stanu środowiska. 
Jego prace w okolicy Poznania i w Wielkopolsce były pionierskimi w tej dziedzinie, a pod wpływem jego odkryć liczni zoologowie na całym świecie rozpoczęli intensywne badania nad żabami zielonymi (nazwanymi tak przez Linneusza w 1758r ) na obszarze całej zachodniej Palearktyki, co doprowadziło do wykrycia licznych dalszych gatunków żab. Ten tak skromny człowiek jest światowej sławy uczonym, którego imieniem nazwano nowo odkryty nowy gatunek zamieszkujący Półwysep Apeniński i Sycylię.
Na Jego cześć nosi imię RANA BERGERI (zresztą są i dalsze Jego imienia.
Urodzony w 1925r. w Pabianicach. Dzieciństwo i młodość spędził we wsi Lewkowiec koło Ostrowa Wielkopolskiego, gdzie osiedlił się tez po przejściu na emeryturę. Absolwent Wydziału Matematyczno –Przyrodniczego (sekcja biologia) jako student IV roku rozpoczął pracę w Muzeum Przyrodniczym w charakterze asystenta. Habilitacja – 1969r. tytuł Profesora Nadzwyczajnego otrzymał w 1981r.a w 1990-Profesora Zwyczajnego W 1973r. za wykrycie nowego typu dziedziczenia u zwierząt otrzymał z PAN Nagrodę I stopnia. W swoim dorobku ma ponad 120 publikacji, jest współautorem licznych prac - większość została napisana w języku angielskim.

E. Guzikowska-Konopińska

Skromny starszy pan na przyjęciu Tak się złożyło, że gdy zaczynałam dopiero przygodę z moim ogrodem botanicznym „Elżbietówką” - na pewnym przyjęciu posadzono mnie (zupełnie przypadkowo!) obok starszego pana tytułowanego Profesorem. Zaczęliśmy rozmowę, początkowo konwencjonalną, ale gdy okazało się, że jest to profesor Berger: światowej sławy specjalista „od żab” (czyli herpetolog) – nasz dialog, (a raczej Jego monolog) zaczął być fascynujący. Profesor opowiadał o ich obyczajach, np. o tym jak zmyślnie ropuchy, a także niektóre żaby zakopują się na zimę (pod Jego wpływem starałam się to później zaobserwować), a także o swej drodze naukowej, o tym, ze robiąc habilitację odkrył u żab mechanizmy sprzeczne z „genetyką socjalistyczną”. W imię prawdy naukowej ogłosił tę pracę (”Systematyka żab zielonych”), ale tę habilitację oczywiście mu odrzucono (zrobiły to dwa uniwersytety: Poznański i Jagielloński) jako sprzeczną z obowiązującą doktryną ( a więc już wtedy „poprawność polityczna” była ważniejsza!) Ale gdy w parę lat później inny amerykański uczony niezależnie od niego doszedł do tych samych wniosków – cofnięto mu anatemę i pracę habilitacyjną zaliczono. Obronił ją dopiero w 1969r. na Akademii Rolniczej w Poznaniu. No i oczywiście stał się wtedy sławny. Zdradziłam mu moje pragnienie posiadania na polu „pięknie grających” żab (mieliśmy wtedy dopiero jeden staw). Oczywiście natychmiast zaproponował, że mi w tym pomoże i zaprosił wiosną do swego Zakładu (przy ul. Bukowskiej, ma zapleczu starego Zoo). Gdy przyszłam, pokazał mi pod mikroskopem „moje” zarodki i opowiedział o swych dogłębnych rozważaniach, jaki gatunek będzie dla Ogrodu najodpowiedniejszy. Przygotował dla mnie ok. 900 zarodków, z czego żywych wylęgło się 786 (wszystko było dokładnie policzone!) No i żaby są – i oczywiście rozeszły się po całej okolicy. Bywały lata, że wręcz „hałasowały” w stawie na dole. W górnych, wykopanych stawach zrobionych na folii ich liczba pozostaje mniej więcej stała i niezbyt wielka: myślę, ze to ryby i żurawie (a pojawiają się nawet czaple) zjadają kijanki, a reszty spustoszenia dokonują wałęsające się tu koty, które wręcz stały się plagą. Profesor Berger opowiedział mi wtedy o swym marzeniu: kupił, czy też odziedziczył ziemię pod Ostrowem, gdzie ma już wykopane płytkie baseny i tam po przejściu na emeryturę będzie hodował żaby. Co też stało się faktem w 1996 r. Zasługi Profesora są nie do przecenienia. Pracując od 1951 r. w Zakładzie Badania Środowiska Rolniczego i Leśnego Polskiej Akademii Nauk w Poznaniu już w latach 60. w swoich raportach badawczych zwracał uwagę na wiele problemów związanych z ekologią i biologią płazów - wówczas niedostrzeganych, a dziś przybierających rozmiary globalnego problemu, jako że płazy są czułymi indykatorami stanu środowiska. Jego prace w okolicy Poznania i w Wielkopolsce były pionierskimi w tej dziedzinie, a pod wpływem jego odkryć liczni zoologowie na całym świecie rozpoczęli intensywne badania nad żabami zielonymi (nazwanymi tak przez Linneusza w 1758r ) na obszarze całej zachodniej Palearktyki, co doprowadziło do wykrycia licznych dalszych gatunków żab. Ten tak skromny człowiek jest światowej sławy uczonym, którego imieniem nazwano nowo odkryty nowy gatunek zamieszkujący Półwysep Apeniński i Sycylię. Na Jego cześć nosi imię RANA BERGERI (zresztą są i dalsze Jego imienia. Urodzony w 1925r. w Pabianicach. Dzieciństwo i młodość spędził we wsi Lewkowiec koło Ostrowa Wielkopolskiego, gdzie osiedlił się tez po przejściu na emeryturę. Absolwent Wydziału Matematyczno –Przyrodniczego (sekcja biologia) jako student IV roku rozpoczął pracę w Muzeum Przyrodniczym w charakterze asystenta. Habilitacja – 1969r. tytuł Profesora Nadzwyczajnego otrzymał w 1981r.a w 1990-Profesora Zwyczajnego W 1973r. za wykrycie nowego typu dziedziczenia u zwierząt otrzymał z PAN Nagrodę I stopnia. W swoim dorobku ma ponad 120 publikacji, jest współautorem licznych prac - większość została napisana w języku angielskim. E. Guzikowska-Konopińska

13 l

Wybierz obraz

Elżbieta Guzikowska Konopińsk

13 l

Wybierz obraz

EWA G.

13 l

Wybierz obraz

Danuta i Jan Wojtaszek-Budny

13 l

Wybierz obraz

Ela O-L

13 l

Koniec zawartości

Nie ma więcej stron do wyświetlenia

Leszek Berger

Napisz wspomnienie

Wstaw link z YouTube

Leszek Berger

Napisz wspomnienie

Wstaw link z YouTube

Udostępnij anons

Zostań powiadomiony