Alfred Kielak

Opublikowane w następujących tytułach w dniu: 16.09.2009
Gazeta Lubuska

Wszystkim, którzy tak licznie odprowadzali ALFREDA KIELAKA w ostatnią podróż. Przyjaciołom, Znajomym, Współpracownikom. Wszystkim, którzy wspierali nas w tych ciężkich chwilach, Uniwersytetowi Trzeciego Wieku, Związkowi Miłośników Polesia, Polskiemu Towarzystwu Turystyczno Krajoznawczemu, Biurom Podróży i Organizacjom Turystycznym. Osobom, którym nie udało się dotrzeć, ale wspierali nas duchowo i sercem byli z nami. Wspaniałym Pracownikom Hospicjum Domowego. Serdeczne Bóg zapłać Rodzina

<p><em>...i słyszysz głos, który mówi, że z wami zostać nie mogę i widzisz rękę, co wzywa w daleką, daleką drogę...</em></p>
<p>5 września 2009 roku w najdalszą ze swoich wypraw wyruszył</p>
<h4>ALFRED KIELAK</h4>
<p>MĄŻ, BRAT, OJCIEC, DZIADEK i PRADZIADEK twardy Poleszuk, którego turystyczna Brać Pilotów Przewodników nazywała "Niezatapialny" Jak sam stwierdził trafiła Go torpeda. Za miesiąc skończyłby 79 lat .</p>
<p>Pogrzeb odbędzie się w sobotę, 12 września 2009 roku o godzinie 11.00 na cmentarzu komunalnym przy ulicy Żwirowej w Gorzowie Wlkp. Rodzina Msza święta żałobna odprawiona zostanie w kościele pod wezwaniem św. Józefa przy ulicy Brackiej w dniu pogrzebu o godzinie 9.00.</p>

Wybierz obraz

Mariola

16 l

Wybierz obraz

Luk

16 l

Wybierz obraz

Lechu K.

16 l

Wybierz obraz

Mariola

16 l

Wybierz obraz

Irena

16 l

Wybierz obraz

I tu..
..gdyby tylko - pociąg w autobus zamienić.
i gdyby tylko można było ująć całość - w słów niewiele.
to każdą z podróży Twoich, dookoła świata przecież, gdyby tylko.
i każda przecież, kończąc się „na razie tu gdzieśmy wsiedli”.
gdyby tylko. gdyby tylko słowa mogły oddać wszelką całość. wszelką doskonałość. wszelką miłość. i wszelką pasję.
gdyby tylko słowa mogły w swojej niedoskonałości mówić o Tobie.
myślę, że Turnau zawarłby w tym utworze - nieświadomie zupełnie - jakąś cząstkę, kruszynę, odrobinę tego, co robiłeś.
Historia pewnej podróży
 Na skraj miasta wyszło kilku takich, z których każdy o podróży sobie śnił, zbudowali dworzec kolejowy, każdy kupił sobie bilet w nim lecz kiedy pociąg nadjechał i stał na peronie zdyszany, ktoś spytał: „więc dokąd jedziemy”, usłyszał: „na razie wsiadamy” tylko cicho... po chwili siedząc przy oknach rzucali okrzyki zdumienia, mijali widoki tak piękne, że spełnić się mogły marzenia lecz oni pędzili wciąż dalej, szukając piękniejszej ziemi, ktoś spytał „więc gdzie wysiadamy”, usłyszał: „na razie jedziemy” tylko cicho... rozmowy ciągnęły się długo i pewno by jeszcze potrwały, lecz pociąg już bieg swój zakończył, więc każdy ten postój pochwalił zaś kiedy wyszli z wagonów to nagle w zdumieniu usiedli, ktoś spytał: „więc gdzie my jesteśmy”, usłyszał: „na razie tu gdzieśmy wsiedli” tylko cicho... lecz gdyby ktoś mylnie sądził, że w tej podróży była strata, niech wie, podróże kształcą a zwłaszcza dookoła świata

wnuczka.

I tu.. ..gdyby tylko - pociąg w autobus zamienić. i gdyby tylko można było ująć całość - w słów niewiele. to każdą z podróży Twoich, dookoła świata przecież, gdyby tylko. i każda przecież, kończąc się „na razie tu gdzieśmy wsiedli”. gdyby tylko. gdyby tylko słowa mogły oddać wszelką całość. wszelką doskonałość. wszelką miłość. i wszelką pasję. gdyby tylko słowa mogły w swojej niedoskonałości mówić o Tobie. myślę, że Turnau zawarłby w tym utworze - nieświadomie zupełnie - jakąś cząstkę, kruszynę, odrobinę tego, co robiłeś. Historia pewnej podróży Na skraj miasta wyszło kilku takich, z których każdy o podróży sobie śnił, zbudowali dworzec kolejowy, każdy kupił sobie bilet w nim lecz kiedy pociąg nadjechał i stał na peronie zdyszany, ktoś spytał: „więc dokąd jedziemy”, usłyszał: „na razie wsiadamy” tylko cicho... po chwili siedząc przy oknach rzucali okrzyki zdumienia, mijali widoki tak piękne, że spełnić się mogły marzenia lecz oni pędzili wciąż dalej, szukając piękniejszej ziemi, ktoś spytał „więc gdzie wysiadamy”, usłyszał: „na razie jedziemy” tylko cicho... rozmowy ciągnęły się długo i pewno by jeszcze potrwały, lecz pociąg już bieg swój zakończył, więc każdy ten postój pochwalił zaś kiedy wyszli z wagonów to nagle w zdumieniu usiedli, ktoś spytał: „więc gdzie my jesteśmy”, usłyszał: „na razie tu gdzieśmy wsiedli” tylko cicho... lecz gdyby ktoś mylnie sądził, że w tej podróży była strata, niech wie, podróże kształcą a zwłaszcza dookoła świata wnuczka.

16 l

... "O słodki mędrcze, jakimże spokojem Pogodna mądrość twoja serce darzy! Kocham cię, jestem we władaniu twojem, Choć nigdy twojej nie zobaczę twarzy. Popioły twoje dawno się rozwiały, Grzechów i szaleństw nikt już nie pamięta. I już na wieki jesteś doskonały Jak księga, myślą z nicości wyjęta. Ty znałeś gorycz i znałeś zwątpienie, Ale win twoich pamięć zaginęła. I wiem, dlaczego dzisiaj ciebie cenię: Mali są ludzie, wielkie są ich dzieła". Cz. Miłosz..

16 l

Wybierz obraz

renia

16 l

Wybierz obraz

eh.

16 l

Wybierz obraz

Mariola

16 l

Wybierz obraz

Jarek

16 l

Wybierz obraz

Mariola

16 l

Wybierz obraz

Tato...
ten wiersz (Błogosławieństwa starego człowieka) napisał flamandzki zakonnik Phil Bosmans.
Ty ująłbyś to z pewnością identycznie. Brak mi Ciebie, dlatego dedykuję Ci ten utwór:
Błogosławieni, którzy rozumieją
że moje nogi teraz wolniej chodzą
i moje ręce drżą.
Niech będą błogosławieni, którzy o tym myślą
że moje uszy juz niedobrze słyszą
i że nie wszystko zaraz rozumiem.
Niech będą błogosławieni, którzy wiedzą
że moje oczy już źle widzą.
Błogosławieni niech będą
którzy mi nie nawymyślają
gdy mi coś z rąk wypadnie
i którzy mi pomagają odnaleźć swoje rzeczy.
Błogosławieni niech będą
którzy się do mnie usmiechają
i ze mną w pogawędkę sie wdają.
Niech będą błogosławieni, 
którzy zauważają moje dolegliwości
i próbują moje cierpienie pomniejszyć.
Niech będą błogosławieni, 
którzy pozwalają mi odczuć
że jestem kochany
i którzy czule się ze mną obchodzą.
Błogosławieni, którzy przy mnie zostają
gdy idę drogą ku wieczności
Błogosławieni wszyscy, którzy są dobrzy dla mnie
Oni pomagają mi myśleć o dobrym Bogu
a ja ich na pewno nie zapomnę
gdy będę kiedyś u Niego...

Tato... ten wiersz (Błogosławieństwa starego człowieka) napisał flamandzki zakonnik Phil Bosmans. Ty ująłbyś to z pewnością identycznie. Brak mi Ciebie, dlatego dedykuję Ci ten utwór: Błogosławieni, którzy rozumieją że moje nogi teraz wolniej chodzą i moje ręce drżą. Niech będą błogosławieni, którzy o tym myślą że moje uszy juz niedobrze słyszą i że nie wszystko zaraz rozumiem. Niech będą błogosławieni, którzy wiedzą że moje oczy już źle widzą. Błogosławieni niech będą którzy mi nie nawymyślają gdy mi coś z rąk wypadnie i którzy mi pomagają odnaleźć swoje rzeczy. Błogosławieni niech będą którzy się do mnie usmiechają i ze mną w pogawędkę sie wdają. Niech będą błogosławieni, którzy zauważają moje dolegliwości i próbują moje cierpienie pomniejszyć. Niech będą błogosławieni, którzy pozwalają mi odczuć że jestem kochany i którzy czule się ze mną obchodzą. Błogosławieni, którzy przy mnie zostają gdy idę drogą ku wieczności Błogosławieni wszyscy, którzy są dobrzy dla mnie Oni pomagają mi myśleć o dobrym Bogu a ja ich na pewno nie zapomnę gdy będę kiedyś u Niego...

16 l

Wybierz obraz

Mariola

16 l

Wybierz obraz

Krzysztof K

16 l

Wybierz obraz

Stowarzyszen ie Rodu Kielaków

16 l

Wybierz obraz

Mariola

16 l

Wybierz obraz

Monika

16 l

Wybierz obraz

AnnaM

16 l

Wybierz obraz

Mariola

16 l

Wybierz obraz

16 l

Wybierz obraz

Mariola

16 l

Wybierz obraz

16 l

Wybierz obraz

Jurand ze Spychowa

16 l

Koniec zawartości

Nie ma więcej stron do wyświetlenia

Alfred Kielak

Napisz wspomnienie

Wstaw link z YouTube

Alfred Kielak

Napisz wspomnienie

Wstaw link z YouTube

Udostępnij anons

Zostań powiadomiony