Wtym roku

Wtym roku, 12 stycznia, mija sto dziesiąta rocznica urodzin
Marii Hudymowej
Niedawno zaś, bo 22 grudnia upłynęła piąta rocznica Jej śmierci. Pięć lat, to krótki czas wobec blisko 105 lat.
Jej niezwykle aktywnego życia, życia człowieka twórczego, który za największe bogactwo uważał otaczających Go innych ludzi iich pozytywne emocje, uczucia, serdeczności, które ku Niej kierowali.
Od kiedy pamiętamy, nigdy nie było wNiej złości, czy nienawiści, ani wówczas gdy Wspominała obestialskiej śmierci ojca Stanisława Ignatowicza, dowódcy AK Obwodu Buczacz, zrąk ukraińskich nacjonalistów, ani wówczas gdy Wspominała brutalne śledztwo na NKWD iwbijane jej pod paznokcie igły, czy wszechogarniający paniczny strach odziecko,które zabrali czerwonoarmiści, nie było jej również, gdy długo po wojnie. Zabiegała opowrót, apotem Otoczyła opieką swoją ciotkę,
jedyną zrodziny, której udało się powrócić po wielu latach zzsyłki zdalekiego Kazachstanu.
Zawsze natomiast było wNiej uwielbienie dla Polski, niezależnie jaką by była, była przecież Ojczyzną. Ona wychowana wkulcie patriotyzmu II Rzeczpospolitej, nauczycielka, oficer AK czasów wojny, odznaczona przez Rząd wLondynie za męstwo, człowiek, który wbrew wielu swoim poglądom, również Włączyła się,
jak inni zjej pokolenia, niedawni żołnierze, wodbudowę nowej, choć innej Polski, bo Polska była dla nich najważniejsza.
WJej ustach nie był to frazes. Przed wojną raz tylko była nad morzem, zharcerzami wGdyni. Nie przypuszczała, że już niedługo przyjdzie jej życie budować od nowa nad polskim Bałtykiem. Iznowu Pokochała jako swoją tę Małą Ojczyznę, którą powoli
na nowo nizała, tkała zcudownych dziecięcych wspomnień Olszynki, dworku swoich dziadków Sawickich opodal Czortkowa, wspomnień ogromnych bezkresnych połaci Wołynia, leniwie płynącego Seretu.
Dla nowej Ojczyzny znowu pracowała zcałych sił. Współcześni zapamiętali Ją właśnie za pracę dla tej swojej Malej Ojczyzny;
jako nauczycielkę, bibliotekarkę, osobę pracującą idziałającą na rzecz różnych środowisk; czy to nauczycieli tajnego nauczania, czy pionierów polskości koszalińskiego Pomorza, pamiętnikarzy, czy po prostu dla innych ludzi, zktórymi Miała kontakt,
do końca prowadząc szeroką korespondencję iotwarty dom.
Dziś pięć lat od Jej cichego odejścia isto dziesięć lat od Jej urodzin, wielu lat zwieńczonych licznymi oznakami uznania dla Niej samej, my najbliżsi rozumiemy jak brak nam Jej pragmatycznego rozsądku, dystansu
do ludzi, zdarzeń, permanentnego
wJej codzienności poszukiwania złotego środka wswoim życiu inie ocenianiu innych.
To nie jest prawda, że nie ma ludzi
niezastąpionych, zwyczajnie,
po ludzku brak nam Ciebie Babciu.
Rodzina
fot. ARCHIWUM RODZINY