Janusz Antkowiak

This was published in the following publications on 31.08.2009:
Dziennik Bałtycki

…Ludzie są jak wiatr… Jedni lekko przelecą przez życie i nic po nich nie zostaje, Drudzy dmą jak wichry i zostają po nich serca złamane, Jak jakieś drzewa po huraganie. A inni wieją jak trzeba, by wszystko mogło na czas kwitnąc i owocować I to właśnie po tych zostaje piękno naszego świata… Dziękuję Ci za całe to piękno i za wszystko Mój najdroższy Dziadziusiu. Czekaj na mnie - ja do Ciebie przylecę… Jak zawsze… Czuwaj nade mną proszę Do zobaczenia Monika Dzisiaj mija, jakże bolesna, 7. rocznica śmierci mojego Dziadka Janusza Antkowiaka Proszę o modlitwę i wspomnienie cudownego Człowieka. Dziękuję.