Włodzimierz Walczak.

Opublikowane w następujących tytułach w dniu: 29.02.2012
Głos Koszaliński

Z głębokim żalem zawiadamiamy, że 25 lutego 2012 r. zmarł Kochany Mąż, Tatuś, Brat, Szwagier i Teść

śp. Włodzimierz "Kuba" Walczak

Ceremonia pogrzebowa rozpocznie się mszą świętą żałobną, odprawioną w piątek, 2 marca 2012 r. o godz. 14.00 w Kościele pw. Jana Chrzciciela w Łęknie.

Prosimy o nieskładanie kondolencji, a w miejsce kwiatów o ofiarowanie datków na hospicjum domowe. Dar serca można złożyć do puszki wystawionej w kościele.

Rodzina.

Wybierz obraz

Dla Pana - Ania Graczyk

13 l

Wybierz obraz

D.M.

13 l

Wybierz obraz

13 l

Wybierz obraz

Dla Pana - Ania Graczyk

13 l

Wybierz obraz

D.M.

13 l

Wybierz obraz

Moja pamięć. Mama śp. Joasi

13 l

Wybierz obraz

Dla Pana -Ania Graczyk

13 l

Wybierz obraz

13 l

Wybierz obraz

D.M.

13 l

Wybierz obraz

13 l

Wybierz obraz

Dla Pana - Ania Graczyk

13 l

Wybierz obraz

D.M.

13 l

Wybierz obraz

Moja pamięć. Mama śp. Joasi

13 l

Wybierz obraz

13 l

Wybierz obraz

Dla Pana - Ania Graczyk

13 l

Wybierz obraz

D.M.

13 l

Wybierz obraz

13 l

Wybierz obraz

Dla Pana - Ania Graczyk

13 l

Wybierz obraz

D.M.

13 l

Wybierz obraz

Mama śp. Joasi Jałocha

13 l

Wybierz obraz

Dla Pana - Ania Graczyk

13 l

Wybierz obraz

13 l

Wybierz obraz

D.M.

13 l

Wybierz obraz

Opowiadanie dla ducha-Bruno Ferrero
Był człowiekiem biednym i prostym. Wieczorem po dniu ciężkiej pracy, wracał do domu zmęczony i w złym humorze. Patrzył z zazdrością na ludzi, jadących samochodami i na siedzących przy stolikach w kawiarniach.Ci to mają dobrze – zrzędził, stojąc w tramwaju w okropnym tłoku. - Nie wiedzą, co to znaczy zamartwiać się…Gdyby musieli nieść mój krzyż! Bóg z wielką cierpliwością wysłuchiwał narzekań mężczyzny. Pewnego dnia czekał na niego u drzwi domu. - Ach to Ty, Boże – powiedział człowiek, gdy Go zobaczył. - Nie staraj się mnie udobruchać. Wiesz dobrze, jak ciężki krzyż złożyłeś na moje ramiona. Człowiek był jeszcze bardziej zagniewany niż zazwyczaj. Bóg uśmiechnął się do niego dobrotliwie. - Chodź ze Mną. Umożliwię ci dokonanie innego wyboru – powiedział. Człowiek znalazł się nagle w ogromnej lazurowej grocie. Pełno było w niej krzyży: małych, dużych, wysadzanych drogimi kamieniami, gładkich, pokrzywionych. - To są ludzkie krzyże – powiedział Bóg. – Wybierz sobie jaki chcesz. Człowiek rzucił swój własny krzyż w kąt i zacierając ręce zaczął wybierać. Spróbował wziąć krzyż leciutki, był on jednak długi i niewygodny. Założył sobie na szyję krzyż biskupi, ale był on niewiarygodnie ciężki z powodu odpowiedzialności i poświęcenia. Inny, gładki i pozornie ładny, gdy tylko znalazł się na ramionach mężczyzny, zaczął go kłuć, jakby pełen był gwoździ. Złapał jakiś błyszczący srebrny krzyż, ale poczuł, że ogarnia go straszne osamotnienie i opuszczenie. Odłożył go więc natychmiast. Próbował wiele razy, ale każdy krzyż stwarzał jakąś niedogodność. Wreszcie w ciemnym kącie znalazł mały krzyż, trochę już zniszczony używaniem. Nie był ani zbyt ciężki ani zbyt niewygodny. Wydawał się zrobiony specjalnie dla niego. Człowiek wziął go na ramiona z tryumfalną miną. - Wezmę ten! – zawołał i wyszedł z groty.Bóg spojrzał na niego z czułością. W tym momencie człowiek zdał sobie sprawę, że wziął właśnie swój stary krzyż ten, który wyrzucił, wchodząc do groty.

Opowiadanie dla ducha-Bruno Ferrero Był człowiekiem biednym i prostym. Wieczorem po dniu ciężkiej pracy, wracał do domu zmęczony i w złym humorze. Patrzył z zazdrością na ludzi, jadących samochodami i na siedzących przy stolikach w kawiarniach.Ci to mają dobrze – zrzędził, stojąc w tramwaju w okropnym tłoku. - Nie wiedzą, co to znaczy zamartwiać się…Gdyby musieli nieść mój krzyż! Bóg z wielką cierpliwością wysłuchiwał narzekań mężczyzny. Pewnego dnia czekał na niego u drzwi domu. - Ach to Ty, Boże – powiedział człowiek, gdy Go zobaczył. - Nie staraj się mnie udobruchać. Wiesz dobrze, jak ciężki krzyż złożyłeś na moje ramiona. Człowiek był jeszcze bardziej zagniewany niż zazwyczaj. Bóg uśmiechnął się do niego dobrotliwie. - Chodź ze Mną. Umożliwię ci dokonanie innego wyboru – powiedział. Człowiek znalazł się nagle w ogromnej lazurowej grocie. Pełno było w niej krzyży: małych, dużych, wysadzanych drogimi kamieniami, gładkich, pokrzywionych. - To są ludzkie krzyże – powiedział Bóg. – Wybierz sobie jaki chcesz. Człowiek rzucił swój własny krzyż w kąt i zacierając ręce zaczął wybierać. Spróbował wziąć krzyż leciutki, był on jednak długi i niewygodny. Założył sobie na szyję krzyż biskupi, ale był on niewiarygodnie ciężki z powodu odpowiedzialności i poświęcenia. Inny, gładki i pozornie ładny, gdy tylko znalazł się na ramionach mężczyzny, zaczął go kłuć, jakby pełen był gwoździ. Złapał jakiś błyszczący srebrny krzyż, ale poczuł, że ogarnia go straszne osamotnienie i opuszczenie. Odłożył go więc natychmiast. Próbował wiele razy, ale każdy krzyż stwarzał jakąś niedogodność. Wreszcie w ciemnym kącie znalazł mały krzyż, trochę już zniszczony używaniem. Nie był ani zbyt ciężki ani zbyt niewygodny. Wydawał się zrobiony specjalnie dla niego. Człowiek wziął go na ramiona z tryumfalną miną. - Wezmę ten! – zawołał i wyszedł z groty.Bóg spojrzał na niego z czułością. W tym momencie człowiek zdał sobie sprawę, że wziął właśnie swój stary krzyż ten, który wyrzucił, wchodząc do groty.

13 l

Koniec zawartości

Nie ma więcej stron do wyświetlenia

Włodzimierz Walczak.

Napisz wspomnienie

Wstaw link z YouTube

Włodzimierz Walczak.

Napisz wspomnienie

Wstaw link z YouTube

Udostępnij anons

Zostań powiadomiony