Stanisław Fiałkowski

Opublikowane w następujących tytułach w dniu: 16.07.2010
Gazeta Pomorska

<p>Wszystkim, którzy licznie towarzyszyli we mszy św. i ostatniej drodze do miejsca wiecznego spoczynku naszego kochanego męża, ojca, teścia i dziadka śp. Stanisława Fiałkowskiego a w szczególności ks. Mirosławowi Węglarzowi, rodzinie, przyjaciołom, sąsiadom, delegacjom, znajomym oraz wszystkim pozostałym serdeczne Bóg zapłać składa Rodzina</p>

Wszystkim, którzy licznie towarzyszyli we mszy św. i ostatniej drodze do miejsca wiecznego spoczynku naszego kochanego męża, ojca, teścia i dziadka śp. Stanisława Fiałkowskiego a w szczególności ks. Mirosławowi Węglarzowi, rodzinie, przyjaciołom, sąsiadom, delegacjom, znajomym oraz wszystkim pozostałym serdeczne Bóg zapłać składa Rodzina

<p>Z głębokim żalem zawiadamiamy, że dnia 11 lipca 2010 roku zasnął w Bogu mój kochany mąż, nasz drogi ojciec, teść, syn, brat, szwagier, wujek i dziadek</p>
<h4><strong>śp. Stanisław Fiałkowski lat 62.</strong></h4>
<p>Msza św. pogrzebowa zostanie odprawiona dnia 14 lipca 2010 roku o godz. 14.00 w kościele parafialnym pod wezw. Św. Marcina w Żninie, po czym nastąpi odprowadzenie drogiego nam Zmarłego do miejsca wiecznego spoczynku na cmentarz parafialny Żnin Góra.</p>
<p>O czym zawiadamia w smutku pogrążona<br />RODZINA</p>
<p>Dom żałoby: Kcynia, ul. Wyrzyska 53/7</p>

Wybierz obraz

Julia Kasia Rafał

14 l

Wybierz obraz

tak mi jest
Smutno mi, Boże! – Dla mnie na zachodzie Rozlałeś tęczę blasków promienistą; Przede mną gasisz w lazurowej wodzie Gwiazdę ognistą... Choć mi tak niebo Ty złocisz i morze, Smutno mi, Boże! Jak puste kłosy, z podniesioną głową Stoję rozkoszy próżen i dosytu... Dla obcych ludzi mam twarz jednakową, Ciszę błękitu. Ale przed Tobą głąb serca otworzę, Smutno mi, Boże! Jako na matki odejście się żali Mała dziecina, tak ja płaczu bliski, Patrząc na słońce, co mi rzuca z fali Ostatnie błyski... Choć wiem, że jutro błyśnie nowe zorze, Smutno mi, Boże! Dzisiaj, na wielkim morzu obłąkany, Sto mil od brzegu i sto mil przed brzegiem, Widziałem lotne w powietrzu bociany Długim szeregiem. Żem je znał kiedyś na polskim ugorze, Smutno mi, Boże! Żem często dumał nad mogiłą ludzi, Żem prawie nie znał rodzinnego domu, Żem był jak pielgrzym, co się w drodze trudzi Przy blaskach gromu, Że nie wiem, gdzie się w mogiłę położę, Smutno mi, Boże! Ty będziesz widział moje białe kości W straż nie oddane kolumnowym czołom; Alem jest jako człowiek, co zazdrości Mogił popiołom... Więc, że mieć będę niespokojne łoże, Smutno mi, Boże! Kazano w kraju niewinnej dziecinie Modlić się za mnie co dzień... a ja przecie Wiem, że mój okręt nie do kraju płynie, Płynąc po świecie... Więc, że modlitwa dziecka nic nie może, Smutno mi, Boże! Na tęczę blasków, którą tak ogromnie Anieli Twoi w niebie rozpostarli, Nowi gdzieś ludzie w sto lat będą po mnie Patrzący – marli. Nim się przed moją nicością ukorzę, Smutno mi, Boże!

tak mi jest Smutno mi, Boże! – Dla mnie na zachodzie Rozlałeś tęczę blasków promienistą; Przede mną gasisz w lazurowej wodzie Gwiazdę ognistą... Choć mi tak niebo Ty złocisz i morze, Smutno mi, Boże! Jak puste kłosy, z podniesioną głową Stoję rozkoszy próżen i dosytu... Dla obcych ludzi mam twarz jednakową, Ciszę błękitu. Ale przed Tobą głąb serca otworzę, Smutno mi, Boże! Jako na matki odejście się żali Mała dziecina, tak ja płaczu bliski, Patrząc na słońce, co mi rzuca z fali Ostatnie błyski... Choć wiem, że jutro błyśnie nowe zorze, Smutno mi, Boże! Dzisiaj, na wielkim morzu obłąkany, Sto mil od brzegu i sto mil przed brzegiem, Widziałem lotne w powietrzu bociany Długim szeregiem. Żem je znał kiedyś na polskim ugorze, Smutno mi, Boże! Żem często dumał nad mogiłą ludzi, Żem prawie nie znał rodzinnego domu, Żem był jak pielgrzym, co się w drodze trudzi Przy blaskach gromu, Że nie wiem, gdzie się w mogiłę położę, Smutno mi, Boże! Ty będziesz widział moje białe kości W straż nie oddane kolumnowym czołom; Alem jest jako człowiek, co zazdrości Mogił popiołom... Więc, że mieć będę niespokojne łoże, Smutno mi, Boże! Kazano w kraju niewinnej dziecinie Modlić się za mnie co dzień... a ja przecie Wiem, że mój okręt nie do kraju płynie, Płynąc po świecie... Więc, że modlitwa dziecka nic nie może, Smutno mi, Boże! Na tęczę blasków, którą tak ogromnie Anieli Twoi w niebie rozpostarli, Nowi gdzieś ludzie w sto lat będą po mnie Patrzący – marli. Nim się przed moją nicością ukorzę, Smutno mi, Boże!

14 l

Wybierz obraz

Iwona Marcin Józef

14 l

Wybierz obraz

Iwona Marcin Józef

14 l

Wybierz obraz

Julia Kasia Rafał

14 l

Wybierz obraz

Julia Kasia Rafał

14 l

Wybierz obraz

Julia Kasia Rafał

14 l

Wybierz obraz

Julia Kasia Rafał

14 l

Wybierz obraz

Iwona Marcin Józef

14 l

Wybierz obraz

Iwona Marcin Józef

14 l

Wybierz obraz

Iwona Marcin Józef

14 l

Wybierz obraz

Iwona Marcin Józef

14 l

Wybierz obraz

Julia Kasia Rafał

14 l

Wybierz obraz

Julia Kasia Rafał

14 l

Wybierz obraz

Iwona Marcin Józef

14 l

Wybierz obraz

Iwona Marcin Józef

14 l

Wybierz obraz

Julia Kasia Rafał

14 l

Wybierz obraz

Julia Kasia Rafał

14 l

Wybierz obraz

Julia Kasia Rafał

14 l

Wybierz obraz

Julia Kasia Rafał

14 l

Wybierz obraz

Iwona

14 l

Wybierz obraz

Iwona Marcin Józef

14 l

Wybierz obraz

Iwona Marcin Józef

14 l

Wybierz obraz

Iwona Marcin Józef

14 l

Koniec zawartości

Nie ma więcej stron do wyświetlenia

Stanisław Fiałkowski

Napisz wspomnienie

Wstaw link z YouTube

Stanisław Fiałkowski

Napisz wspomnienie

Wstaw link z YouTube

Udostępnij anons

Zostań powiadomiony