Wioleta Lis

Opublikowane w następujących tytułach w dniu: 20.04.2011
Głos Koszaliński

<p>Z głębokim żalem zawiadamiamy,<br />że 17 kwietnia 2011 roku odeszła od nas<br />po długiej i ciężkiej chorobie<br />Kochana CÓRKA, SIOSTRA i WNUCZKA</p>
<h5><strong>śp.<br />WIOLETA LIS</strong></h5>
<p>Ceremonia pogrzebowa rozpocznie się<br />21 kwietnia 2011 roku o godz. 14.00<br />w Kaplicy na Cmentarzu Komunalnym w Koszalinie.</p>
<p>Pogrążona w smutku<br />Rodzina</p>
<p>Prosimy o nieskładanie kondolencji.</p>

Z głębokim żalem zawiadamiamy,
że 17 kwietnia 2011 roku odeszła od nas
po długiej i ciężkiej chorobie
Kochana CÓRKA, SIOSTRA i WNUCZKA

śp.
WIOLETA LIS

Ceremonia pogrzebowa rozpocznie się
21 kwietnia 2011 roku o godz. 14.00
w Kaplicy na Cmentarzu Komunalnym w Koszalinie.

Pogrążona w smutku
Rodzina

Prosimy o nieskładanie kondolencji.

Wybierz obraz

babcia Marysia

13 l

Wybierz obraz

wieczny odpoczynek

13 l

Wybierz obraz

13 l

Wybierz obraz

pokój Twej Duszy Wolu

13 l

Wybierz obraz

babcia Marysia

13 l

Wybierz obraz

światełko nadziei

13 l

Wybierz obraz

D.M.

13 l

Wybierz obraz

Opowiadanie dla ducha-Bruno Ferrero
Był człowiekiem biednym i prostym. Wieczorem po dniu ciężkiej pracy, wracał do domu zmęczony i w złym humorze. Patrzył z zazdrością na ludzi, jadących samochodami i na siedzących przy stolikach w kawiarniach.Ci to mają dobrze – zrzędził, stojąc w tramwaju w okropnym tłoku. - Nie wiedzą, co to znaczy zamartwiać się…Gdyby musieli nieść mój krzyż! Bóg z wielką cierpliwością wysłuchiwał narzekań mężczyzny. Pewnego dnia czekał na niego u drzwi domu. - Ach to Ty, Boże – powiedział człowiek, gdy Go zobaczył. - Nie staraj się mnie udobruchać. Wiesz dobrze, jak ciężki krzyż złożyłeś na moje ramiona. Człowiek był jeszcze bardziej zagniewany niż zazwyczaj. Bóg uśmiechnął się do niego dobrotliwie. - Chodź ze Mną. Umożliwię ci dokonanie innego wyboru – powiedział. Człowiek znalazł się nagle w ogromnej lazurowej grocie. Pełno było w niej krzyży: małych, dużych, wysadzanych drogimi kamieniami, gładkich, pokrzywionych. - To są ludzkie krzyże – powiedział Bóg. – Wybierz sobie jaki chcesz. Człowiek rzucił swój własny krzyż w kąt i zacierając ręce zaczął wybierać. Spróbował wziąć krzyż leciutki, był on jednak długi i niewygodny. Założył sobie na szyję krzyż biskupi, ale był on niewiarygodnie ciężki z powodu odpowiedzialności i poświęcenia. Inny, gładki i pozornie ładny, gdy tylko znalazł się na ramionach mężczyzny, zaczął go kłuć, jakby pełen był gwoździ. Złapał jakiś błyszczący srebrny krzyż, ale poczuł, że ogarnia go straszne osamotnienie i opuszczenie. Odłożył go więc natychmiast. Próbował wiele razy, ale każdy krzyż stwarzał jakąś niedogodność. Wreszcie w ciemnym kącie znalazł mały krzyż, trochę już zniszczony używaniem. Nie był ani zbyt ciężki ani zbyt niewygodny. Wydawał się zrobiony specjalnie dla niego. Człowiek wziął go na ramiona z tryumfalną miną. - Wezmę ten! – zawołał i wyszedł z groty.Bóg spojrzał na niego z czułością. W tym momencie człowiek zdał sobie sprawę, że wziął właśnie swój stary krzyż ten, który wyrzucił, wchodząc do groty.

Opowiadanie dla ducha-Bruno Ferrero Był człowiekiem biednym i prostym. Wieczorem po dniu ciężkiej pracy, wracał do domu zmęczony i w złym humorze. Patrzył z zazdrością na ludzi, jadących samochodami i na siedzących przy stolikach w kawiarniach.Ci to mają dobrze – zrzędził, stojąc w tramwaju w okropnym tłoku. - Nie wiedzą, co to znaczy zamartwiać się…Gdyby musieli nieść mój krzyż! Bóg z wielką cierpliwością wysłuchiwał narzekań mężczyzny. Pewnego dnia czekał na niego u drzwi domu. - Ach to Ty, Boże – powiedział człowiek, gdy Go zobaczył. - Nie staraj się mnie udobruchać. Wiesz dobrze, jak ciężki krzyż złożyłeś na moje ramiona. Człowiek był jeszcze bardziej zagniewany niż zazwyczaj. Bóg uśmiechnął się do niego dobrotliwie. - Chodź ze Mną. Umożliwię ci dokonanie innego wyboru – powiedział. Człowiek znalazł się nagle w ogromnej lazurowej grocie. Pełno było w niej krzyży: małych, dużych, wysadzanych drogimi kamieniami, gładkich, pokrzywionych. - To są ludzkie krzyże – powiedział Bóg. – Wybierz sobie jaki chcesz. Człowiek rzucił swój własny krzyż w kąt i zacierając ręce zaczął wybierać. Spróbował wziąć krzyż leciutki, był on jednak długi i niewygodny. Założył sobie na szyję krzyż biskupi, ale był on niewiarygodnie ciężki z powodu odpowiedzialności i poświęcenia. Inny, gładki i pozornie ładny, gdy tylko znalazł się na ramionach mężczyzny, zaczął go kłuć, jakby pełen był gwoździ. Złapał jakiś błyszczący srebrny krzyż, ale poczuł, że ogarnia go straszne osamotnienie i opuszczenie. Odłożył go więc natychmiast. Próbował wiele razy, ale każdy krzyż stwarzał jakąś niedogodność. Wreszcie w ciemnym kącie znalazł mały krzyż, trochę już zniszczony używaniem. Nie był ani zbyt ciężki ani zbyt niewygodny. Wydawał się zrobiony specjalnie dla niego. Człowiek wziął go na ramiona z tryumfalną miną. - Wezmę ten! – zawołał i wyszedł z groty.Bóg spojrzał na niego z czułością. W tym momencie człowiek zdał sobie sprawę, że wziął właśnie swój stary krzyż ten, który wyrzucił, wchodząc do groty.

13 l

Wybierz obraz

13 l

Wybierz obraz

babcia Marysia

13 l

Wybierz obraz

wieczny odpoczynek

13 l

Wybierz obraz

D.M.

13 l

Wybierz obraz

13 l

Wybierz obraz

babcia Marysia

13 l

Wybierz obraz

niech Anioły otoczą cię opieką

13 l

Wybierz obraz

D.M.

13 l

Wybierz obraz

13 l

Wybierz obraz

babcia Marysia

13 l

Wybierz obraz

wieczny odpoczynek

13 l

Wybierz obraz

D.M.

13 l

Wybierz obraz

Wiolu,rajskiej szczęśliwości

13 l

Wybierz obraz

Ave Maria

13 l

Wybierz obraz

babcia Marysia

13 l

Wybierz obraz

D.M.

13 l

Koniec zawartości

Nie ma więcej stron do wyświetlenia

Wioleta Lis

Napisz wspomnienie

Wstaw link z YouTube

Wioleta Lis

Napisz wspomnienie

Wstaw link z YouTube

Udostępnij anons

Zostań powiadomiony