Teresę Szeszuła

Kochana Ciociu,
Swoim odejściem zburzyłaś nasz mały świat. Ten budowany od dzieciństwa. Ze łzą w oku wspominam wszystkie spędzone z Tobą ferie. Mam dziś w głowie taki nieruchomy obraz my, trzy kuzynki zajęte drutami i szydełkiem, robiące czapki i szaliki i Ty, wracająca z pracy, krzątająca się po domu pełnym książek. Wciąż widzę, jak nieodpakowane zakupy czekają, bo Ty musisz dokończyć stronę... rozdział... może jeszcze jeden? Wpoiłaś nam tyle wartości, tak pięknie mówiłaś o miłości, odpowiedzialności, dokonywaniu wyborów.... Miałam w Tobie tak wspaniałe wsparcie w trudnych chwilach mojego życia. I klopsiki, bez których nie przeżyłabym studiów. Twój dom stał dla mnie/nas zawsze otworem. Ważniejsza od spraw doczesnych mogła być tylko dobra książka. 
Dziś mam nadzieję siedzisz w wygodnym fotelu w niebińskiej bibliotece i sztorcujesz autorów za marne zakończenia i słabe przenośnie.

Sama swoim życiem napisałaś najwspanialszą z książek. Niestety, jakby niedokończoną, urwaną... Dziękuję Ci za to, że byłam jedną z bohaterek tej opowieści, która wciąż gdzieś wpychała się między wierszami. Na zawsze pozostaniesz w naszych sercach, w których tak wiele potrafiłaś zmienić tak niewielką ilością słów i gestów.

Kochana Ciociu, Swoim odejściem zburzyłaś nasz mały świat. Ten budowany od dzieciństwa. Ze łzą w oku wspominam wszystkie spędzone z Tobą ferie. Mam dziś w głowie taki nieruchomy obraz my, trzy kuzynki zajęte drutami i szydełkiem, robiące czapki i szaliki i Ty, wracająca z pracy, krzątająca się po domu pełnym książek. Wciąż widzę, jak nieodpakowane zakupy czekają, bo Ty musisz dokończyć stronę... rozdział... może jeszcze jeden? Wpoiłaś nam tyle wartości, tak pięknie mówiłaś o miłości, odpowiedzialności, dokonywaniu wyborów.... Miałam w Tobie tak wspaniałe wsparcie w trudnych chwilach mojego życia. I klopsiki, bez których nie przeżyłabym studiów. Twój dom stał dla mnie/nas zawsze otworem. Ważniejsza od spraw doczesnych mogła być tylko dobra książka. Dziś mam nadzieję siedzisz w wygodnym fotelu w niebińskiej bibliotece i sztorcujesz autorów za marne zakończenia i słabe przenośnie. Sama swoim życiem napisałaś najwspanialszą z książek. Niestety, jakby niedokończoną, urwaną... Dziękuję Ci za to, że byłam jedną z bohaterek tej opowieści, która wciąż gdzieś wpychała się między wierszami. Na zawsze pozostaniesz w naszych sercach, w których tak wiele potrafiłaś zmienić tak niewielką ilością słów i gestów.

Joanna Steckel

6 l

Napisz wspomnienie

Wstaw link z YouTube

Teresę Szeszuła

Napisz wspomnienie

Wstaw link z YouTube

Udostępnij anons

Zostań powiadomiony