Tomasz Dąbek

Nie zdążyłam zmienić biegu Twoich marzeń,
zabrać bólu z Twoich dłoni.
Nie zdążyłam przyjść w poniedziałek,
poniedziałku już nie było.
Patrzę w Niebo, a tam cisza.
Nikt nie woła o pomstę.
Nawet Anioł nie chce ze mną gadać,
szepnął tylko do ucha:
On Spokojnie śpi, nie przeszkadzaj.
Nie zdążyłam szepnąć Tobie,
że na sen jeszcze za wcześnie.
Nie całkiem umarłem, wszak ptaki śpiewają
o duszach bez ciała, co wiecznie kochają,
to ja teraz jestem zmrokiem i świtem, kwiatem,
co chłodną ziemię przebija i księżyca srebrnym pyłem.
Ciągle się odradzam i ciągle przemijam.

W dniu 22 kwietnia 2018 r.
przypada piąta rocznica tragicznej śmierci
Syna, Brata, Wujka i Przyjaciela

ś+p

Tomasza Dąbka

Wszystkich, którzy Go znali i kochali,
prosimy o modlitwę i chwilę zadumy.

Pogrążona w smutku

Mama z Rodziną