Teresa Ziarniecka

This was published in the following publications on 14.04.2011:
Gazeta Pomorska

Żyłaś dla nas i dla innych Kochaliśmy Cię wszyscy.

Z głębokim żalem zawiadamiamy, że dnia 13 kwietnia 2011 roku odeszła nagle kochana Mamulka, Teściowa i Babcia

śp. Teresa Ziarniecka z domu Mikołajczak lat 60.

Msza św. żałobna odprawiona zostanie dnia 15.04.2011 r. o godz. 7.30 w kościele parafii pw. Zwiastowania N.M.P. (Matki Boskiej). Pogrzeb odbędzie się tego samego dnia o godz. 15.00 na cmentarzu parafii św. Józefa przy ul. Libelta w Inowrocławiu.

Pogrążeni w smutku CÓRKA ANIA z MĘŻEM i WNUK ADRIAN

Prosimy o nieskładnie kondolencji.

Choose image

Kocham cie Mamo !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Droga najdroższa Teresko mecze się bardzo bez ciebie może jestem tak tępy ograniczony NIE WIEM ale nie umiem się pogodzić z tym faktem ja po prostu nie wierzę i żyje w nadziei każdego dnia że spotkam cię gdzieś !! CHCIAŁBYM móc podzielić się z tobą moim życiem na pół ty co mi zostało ,gdybym tylko mógł zrobiłbym to dla siebie i wiesz dla kogo ... CO TU PISAĆ SSSmutno i nigdy niebędzie juz inaczej jestes byłaś i będziesz w moim życiu sercu we wszystkim Przepraszam że nie mogę nic zrobić przepraszam...........

13yrs

Choose image

13yrs

Choose image

Kocham Cię Mamulko

13yrs

Choose image

D.M.

13yrs

Choose image

Moja pamięć. Mama śp. Joasi

13yrs

Choose image

Kocham Cię Mamulko

13yrs

Choose image

13yrs

Choose image

13yrs

Choose image

Kocham Cię Mamulko

13yrs

Choose image

Moja pamięć. Mama śp. Joasi

13yrs

Choose image

13yrs

Choose image

Kocham Cię Mamulko

13yrs

Choose image

beata gorska

13yrs

Choose image

13yrs

Choose image

Kocham Cię Mamulko

13yrs

Choose image

D.M.

13yrs

Choose image

Mama śp. Joasi Jałocha

13yrs

Choose image

Kocham Cię Mamulko

13yrs

Choose image

Wspomnienie A Pani mama jak moja Oliwka była mała pilnowała mi ją kompletnie bezinteresownie kiedyś przed urzędem miasta w Inowrocławiu.Jak moje dziecko strasznie płakało a ja nie mogłam niczego załatwić.Poczekała z Oliwką w wózku ,a ja załatwiłam wszystko co trzeba było do dzisiaj pamiętam jej uśmiech i stwierdzenie,że dzieci to indywidualiści i czasami trzeba im pozwolić po ich na chwilę ,żeby było.I jak zobaczyłam nekrolog przypomniało mi się to zdarzenie i Pani mamy zdjęcie.Ech....

13yrs

Choose image

Zaduma.... Zamówiłam za nasze Mamy w Krakowie,gdzie mieszkam różaniec w Łagiewnikach w pazdzierniku wypominki są codziennie odmawiane za Mamuśki.A w listopadzie raz w tygodniu...Pozdrawiam Pani Aniu i dziękuję Agnieszka

13yrs

Choose image

13yrs

Choose image

Opowiadanie dla ducha-Bruno Ferrero
Był człowiekiem biednym i prostym. Wieczorem po dniu ciężkiej pracy, wracał do domu zmęczony i w złym humorze. Patrzył z zazdrością na ludzi, jadących samochodami i na siedzących przy stolikach w kawiarniach.Ci to mają dobrze – zrzędził, stojąc w tramwaju w okropnym tłoku. - Nie wiedzą, co to znaczy zamartwiać się…Gdyby musieli nieść mój krzyż! Bóg z wielką cierpliwością wysłuchiwał narzekań mężczyzny. Pewnego dnia czekał na niego u drzwi domu. - Ach to Ty, Boże – powiedział człowiek, gdy Go zobaczył. - Nie staraj się mnie udobruchać. Wiesz dobrze, jak ciężki krzyż złożyłeś na moje ramiona. Człowiek był jeszcze bardziej zagniewany niż zazwyczaj. Bóg uśmiechnął się do niego dobrotliwie. - Chodź ze Mną. Umożliwię ci dokonanie innego wyboru – powiedział. Człowiek znalazł się nagle w ogromnej lazurowej grocie. Pełno było w niej krzyży: małych, dużych, wysadzanych drogimi kamieniami, gładkich, pokrzywionych. - To są ludzkie krzyże – powiedział Bóg. – Wybierz sobie jaki chcesz. Człowiek rzucił swój własny krzyż w kąt i zacierając ręce zaczął wybierać. Spróbował wziąć krzyż leciutki, był on jednak długi i niewygodny. Założył sobie na szyję krzyż biskupi, ale był on niewiarygodnie ciężki z powodu odpowiedzialności i poświęcenia. Inny, gładki i pozornie ładny, gdy tylko znalazł się na ramionach mężczyzny, zaczął go kłuć, jakby pełen był gwoździ. Złapał jakiś błyszczący srebrny krzyż, ale poczuł, że ogarnia go straszne osamotnienie i opuszczenie. Odłożył go więc natychmiast. Próbował wiele razy, ale każdy krzyż stwarzał jakąś niedogodność. Wreszcie w ciemnym kącie znalazł mały krzyż, trochę już zniszczony używaniem. Nie był ani zbyt ciężki ani zbyt niewygodny. Wydawał się zrobiony specjalnie dla niego. Człowiek wziął go na ramiona z tryumfalną miną. - Wezmę ten! – zawołał i wyszedł z groty.Bóg spojrzał na niego z czułością. W tym momencie człowiek zdał sobie sprawę, że wziął właśnie swój stary krzyż ten, który wyrzucił, wchodząc do groty.

Opowiadanie dla ducha-Bruno Ferrero Był człowiekiem biednym i prostym. Wieczorem po dniu ciężkiej pracy, wracał do domu zmęczony i w złym humorze. Patrzył z zazdrością na ludzi, jadących samochodami i na siedzących przy stolikach w kawiarniach.Ci to mają dobrze – zrzędził, stojąc w tramwaju w okropnym tłoku. - Nie wiedzą, co to znaczy zamartwiać się…Gdyby musieli nieść mój krzyż! Bóg z wielką cierpliwością wysłuchiwał narzekań mężczyzny. Pewnego dnia czekał na niego u drzwi domu. - Ach to Ty, Boże – powiedział człowiek, gdy Go zobaczył. - Nie staraj się mnie udobruchać. Wiesz dobrze, jak ciężki krzyż złożyłeś na moje ramiona. Człowiek był jeszcze bardziej zagniewany niż zazwyczaj. Bóg uśmiechnął się do niego dobrotliwie. - Chodź ze Mną. Umożliwię ci dokonanie innego wyboru – powiedział. Człowiek znalazł się nagle w ogromnej lazurowej grocie. Pełno było w niej krzyży: małych, dużych, wysadzanych drogimi kamieniami, gładkich, pokrzywionych. - To są ludzkie krzyże – powiedział Bóg. – Wybierz sobie jaki chcesz. Człowiek rzucił swój własny krzyż w kąt i zacierając ręce zaczął wybierać. Spróbował wziąć krzyż leciutki, był on jednak długi i niewygodny. Założył sobie na szyję krzyż biskupi, ale był on niewiarygodnie ciężki z powodu odpowiedzialności i poświęcenia. Inny, gładki i pozornie ładny, gdy tylko znalazł się na ramionach mężczyzny, zaczął go kłuć, jakby pełen był gwoździ. Złapał jakiś błyszczący srebrny krzyż, ale poczuł, że ogarnia go straszne osamotnienie i opuszczenie. Odłożył go więc natychmiast. Próbował wiele razy, ale każdy krzyż stwarzał jakąś niedogodność. Wreszcie w ciemnym kącie znalazł mały krzyż, trochę już zniszczony używaniem. Nie był ani zbyt ciężki ani zbyt niewygodny. Wydawał się zrobiony specjalnie dla niego. Człowiek wziął go na ramiona z tryumfalną miną. - Wezmę ten! – zawołał i wyszedł z groty.Bóg spojrzał na niego z czułością. W tym momencie człowiek zdał sobie sprawę, że wziął właśnie swój stary krzyż ten, który wyrzucił, wchodząc do groty.

13yrs

Choose image

13yrs

Choose image

Kocham Cię Mamulko

13yrs

End of content

No more pages to load

Teresa Ziarniecka

Write a greeting

Insert a link from YouTube

Teresa Ziarniecka

Write a greeting

Insert a link from YouTube

Share memorial

Get notified