Andrzej Suliga

Choose image

Wspomnienie Andrzeja Suligi
Znałem Cię od niepamiętnych czasów. Najpierw nauka w Technikum Łączności w Szczecinie, a potem, z marszu, razem na studia na Politechnice Szczecińskiej, i prawie sześć lat mieszkania w akademiku. Byliśmy społecznikami, a Ty nam przewodziłeś, jako Starosta Roku i Przewodniczący Rady Wydziałowej ZSP. Wszędzie nas było pełno: i na boiskach sportowych i w studenckich klubach, i gdy trzeba było czynić – w tym przecież siermiężnym dla Polski okresie - bogatszym i atrakcyjniejszym nasze codzienne, studenckie życie. A potem obrona dyplomu i następnego dnia już Cię nie było. Gnało Cię do rodziny. Miałeś już żonę i syna, i nowe obowiązki, które podjąłeś z dorosłą powagą i starannością. Rozpierał Cię zawodowy entuzjazm i romantyzm inżynierskiego posłannictwa. Budowałeś i rozwijałeś nowoczesny Koszalin, miasto takich jak Ty zapaleńców. Zarażałeś swym zaangażowaniem wszystkich dookoła. Wiem to, bo spotykaliśmy się od czasu do czasu, gdy bywając w Koszalinie, korzystałem z Twojej i Twojej żony gościnności. Ostatnio w połowie lat dziewięćdziesiątych, gdy organizowałem tam oddział TVP i nim kierowałem. Mam Cię na wielu wspólnych zdjęciach, czy to na międzynarodowym, wakacyjnym obozie studenckim w Leningradzie, czy to podczas uroczystego wręczania mi przez Ciebie i świętej pamięci Dziekana Dżemala Woronowicza dyplomu absolutoryjnego. Od kilku lat, dość często, zdarza mi się przejeżdżać przez Czarne. I za każdym razem na głos wypowiadam, bezwiednie pojawiająca się myśl: tu, w naszych „szczenięcych latach”, mieszkał Andrzej Suliga. To do tego miasteczka śpieszył się na święta i na wakacje, to stąd wracał do szkoły i na uczelnię, hojnie wyposażony przez rodziców. Nie lubiłeś tracić czasu na „byle co”! Byłeś pracowity, pragmatyczny i dobrze zorganizowany. Lubiłeś ludzi i byłeś im zawsze chętny do pomocy! Zostawiłeś po sobie mnóstwo trwałych śladów. Non omnis moriar!

Wspomnienie Andrzeja Suligi Znałem Cię od niepamiętnych czasów. Najpierw nauka w Technikum Łączności w Szczecinie, a potem, z marszu, razem na studia na Politechnice Szczecińskiej, i prawie sześć lat mieszkania w akademiku. Byliśmy społecznikami, a Ty nam przewodziłeś, jako Starosta Roku i Przewodniczący Rady Wydziałowej ZSP. Wszędzie nas było pełno: i na boiskach sportowych i w studenckich klubach, i gdy trzeba było czynić – w tym przecież siermiężnym dla Polski okresie - bogatszym i atrakcyjniejszym nasze codzienne, studenckie życie. A potem obrona dyplomu i następnego dnia już Cię nie było. Gnało Cię do rodziny. Miałeś już żonę i syna, i nowe obowiązki, które podjąłeś z dorosłą powagą i starannością. Rozpierał Cię zawodowy entuzjazm i romantyzm inżynierskiego posłannictwa. Budowałeś i rozwijałeś nowoczesny Koszalin, miasto takich jak Ty zapaleńców. Zarażałeś swym zaangażowaniem wszystkich dookoła. Wiem to, bo spotykaliśmy się od czasu do czasu, gdy bywając w Koszalinie, korzystałem z Twojej i Twojej żony gościnności. Ostatnio w połowie lat dziewięćdziesiątych, gdy organizowałem tam oddział TVP i nim kierowałem. Mam Cię na wielu wspólnych zdjęciach, czy to na międzynarodowym, wakacyjnym obozie studenckim w Leningradzie, czy to podczas uroczystego wręczania mi przez Ciebie i świętej pamięci Dziekana Dżemala Woronowicza dyplomu absolutoryjnego. Od kilku lat, dość często, zdarza mi się przejeżdżać przez Czarne. I za każdym razem na głos wypowiadam, bezwiednie pojawiająca się myśl: tu, w naszych „szczenięcych latach”, mieszkał Andrzej Suliga. To do tego miasteczka śpieszył się na święta i na wakacje, to stąd wracał do szkoły i na uczelnię, hojnie wyposażony przez rodziców. Nie lubiłeś tracić czasu na „byle co”! Byłeś pracowity, pragmatyczny i dobrze zorganizowany. Lubiłeś ludzi i byłeś im zawsze chętny do pomocy! Zostawiłeś po sobie mnóstwo trwałych śladów. Non omnis moriar!

15yrs

Choose image

Wspomnienie Andrzeja Suligi Mam Cię na wielu wspólnych zdjęciach, czy to na międzynarodowym, wakacyjnym obozie studenckim w Leningradzie, czy to podczas uroczystego wręczania mi przez Ciebie i świętej pamięci Dziekana Dżemala Woronowicza dyplomu absolutoryjnego, czy to na stadionie Politechniki Szczecińskiej przy ulicy Kordeckiego, na którym rozgrywaliśmy zacięte mecze z kolegami reprezentującymi inne uczelniane specjalizacje czy wydziały.

15yrs

Choose image

Wspomnienie Andrzeja Suligi Mam Cię na wielu wspólnych zdjęciach, czy to na międzynarodowym, wakacyjnym obozie studenckim w Leningradzie, czy to podczas uroczystego wręczania mi przez Ciebie i świętej pamięci Dziekana Dżemala Woronowicza dyplomu absolutoryjnego, czy to na stadionie Politechniki Szczecińskiej przy ulicy Kordeckiego, na którym rozgrywaliśmy zacięte mecze z kolegami reprezentującymi inne uczelniane specjalizacje czy wydziały.

15yrs

Choose image

Andrzej! Szkoda, że już nie pogadamy!
Znałem Cię od niepamiętnych czasów. Najpierw nauka w Technikum Łączności w Szczecinie i pomieszkiwanie w internacie przy ul. Kaszubskiej 2, a potem, z marszu, razem na studia na Politechnice Szczecińskiej, na Wydziale Elektrycznym i prawie sześć lat mieszkania w akademiku. Byliśmy społecznikami, a Ty nam przewodziłeś, jako Starosta Roku i Przewodniczący Rady Wydziałowej ZSP. Wszędzie nas było pełno: i na boiskach sportowych – znakomicie grałeś w piłkę nożną - i w studenckich klubach, i gdy trzeba było czynić – w tym przecież siermiężnym dla Polski okresie - bogatszym i atrakcyjniejszym nasze codzienne, studenckie życie. A potem obrona dyplomu i następnego dnia już Cię nie było. Gnało Cię do rodziny. Miałeś już żonę i syna, i nowe obowiązki, które podjąłeś z dorosłą powagą i starannością. Rozpierał Cię zawodowy entuzjazm i romantyzm inżynierskiego posłannictwa. Budowałeś i rozwijałeś nowoczesny Koszalin, miasto takich jak Ty zapaleńców. Zarażałeś swym zaangażowaniem wszystkich dookoła. Wiem to, bo spotykaliśmy się od czasu do czasu, gdy bywając w Koszalinie, korzystałem z Twojej i Twojej żony gościnności. Ostatnio w połowie lat dziewięćdziesiątych, gdy organizowałem tam oddział TVP i nim kierowałem. Od kilku lat, dość często, zdarza mi się przejeżdżać przez Czarne. I za każdym razem na głos wypowiadam, bezwiednie pojawiająca się myśl: tu, w naszych „szczenięcych latach”, mieszkał Andrzej Suliga. To do tego miasteczka śpieszył się na święta i na wakacje, to stąd wracał do szkoły i na uczelnię, hojnie wyposażony przez rodziców. Nie lubiłeś tracić czasu na „byle co”! Byłeś pracowity, pragmatyczny i dobrze zorganizowany. Lubiłeś ludzi i byłeś im zawsze chętny do pomocy! Zostawiłeś po sobie mnóstwo trwałych śladów. Non omnis moriar!

Andrzej! Szkoda, że już nie pogadamy! Znałem Cię od niepamiętnych czasów. Najpierw nauka w Technikum Łączności w Szczecinie i pomieszkiwanie w internacie przy ul. Kaszubskiej 2, a potem, z marszu, razem na studia na Politechnice Szczecińskiej, na Wydziale Elektrycznym i prawie sześć lat mieszkania w akademiku. Byliśmy społecznikami, a Ty nam przewodziłeś, jako Starosta Roku i Przewodniczący Rady Wydziałowej ZSP. Wszędzie nas było pełno: i na boiskach sportowych – znakomicie grałeś w piłkę nożną - i w studenckich klubach, i gdy trzeba było czynić – w tym przecież siermiężnym dla Polski okresie - bogatszym i atrakcyjniejszym nasze codzienne, studenckie życie. A potem obrona dyplomu i następnego dnia już Cię nie było. Gnało Cię do rodziny. Miałeś już żonę i syna, i nowe obowiązki, które podjąłeś z dorosłą powagą i starannością. Rozpierał Cię zawodowy entuzjazm i romantyzm inżynierskiego posłannictwa. Budowałeś i rozwijałeś nowoczesny Koszalin, miasto takich jak Ty zapaleńców. Zarażałeś swym zaangażowaniem wszystkich dookoła. Wiem to, bo spotykaliśmy się od czasu do czasu, gdy bywając w Koszalinie, korzystałem z Twojej i Twojej żony gościnności. Ostatnio w połowie lat dziewięćdziesiątych, gdy organizowałem tam oddział TVP i nim kierowałem. Od kilku lat, dość często, zdarza mi się przejeżdżać przez Czarne. I za każdym razem na głos wypowiadam, bezwiednie pojawiająca się myśl: tu, w naszych „szczenięcych latach”, mieszkał Andrzej Suliga. To do tego miasteczka śpieszył się na święta i na wakacje, to stąd wracał do szkoły i na uczelnię, hojnie wyposażony przez rodziców. Nie lubiłeś tracić czasu na „byle co”! Byłeś pracowity, pragmatyczny i dobrze zorganizowany. Lubiłeś ludzi i byłeś im zawsze chętny do pomocy! Zostawiłeś po sobie mnóstwo trwałych śladów. Non omnis moriar!

15yrs

Choose image

Szkoda i żal - Leon Popielarz

15yrs

Choose image

Anna i Piotr Pawłowicz

15yrs

Choose image

Stasia i Józiu

15yrs

Choose image

joanna , marek , zuzia krych

15yrs

Write a greeting

Insert a link from YouTube

Andrzej Suliga

Write a greeting

Insert a link from YouTube

Share memorial

Get notified