Andrzej Józef Bujar

This was published in the following publications on 20.04.2012:
Głos Koszaliński

Z głębokim żalem i smutkiem żegnamy Proboszcza Parafii Narodzenia NMP w Świeszynie

Księdza kanonika ANDRZEJA JÓZEFA BUJARA

który odszedł do domu Ojca Najserdeczniejsze wyrazy współczucia Ojcu i Rodzinie oraz współpracownikom i parafianom składają

Wójt Gminy Świeszyno, radni Rady Gminy Świeszyno oraz pracownicy samorządowi

Choose image

R.I.P.

13yrs

Choose image

13yrs

Choose image

jadzia

13yrs

Choose image

Alleluja

13yrs

Choose image

Miłosierdzia Bożego

13yrs

Choose image

13yrs

Choose image

I.Milota

13yrs

Choose image

JEZU UFAM TOBIE

13yrs

Choose image

13yrs

Choose image

Na zawsze z Panem

13yrs

Choose image

wieczny odpoczynek

13yrs

Choose image

Bóg z Toba

13yrs

Choose image

HOSSANA

13yrs

Choose image

Ave Maria

13yrs

Choose image

radości w Domu Ojca

13yrs

Choose image

13yrs

Choose image

13yrs

Choose image

POKÓJ JEGO DUSZY

13yrs

Choose image

Spoczywaj z Bogiem

13yrs

Choose image

Ku pamięci

13yrs

Choose image

zjednoczenia z Bogiem

13yrs

Choose image

13yrs

Choose image

Bóg ma najpiękniejszy uśmiech
Był sobie raz mały chłopiec, który bardzo chciał spotkać Boga. Dobrze wiedział, że do miejsca, gdzie mieszka Bóg, prowadzi długa droga, zapakował więc do swojej walizeczki sporo herbatników, sześć butelek napoju korzennego i ruszył w drogę. Kiedy przeszedł jakieś trzy skrzyżowania, spotkał starą kobietę. Staruszka siedziała sobie w parku i obserwowała gołębie. Chłopiec usiadł obok niej i otworzył walizkę. Już miał pociągnąć spory łyk napoju, gdy spostrzegł, że staruszka wygląda na głodną, więc poczęstował ją herbatnikiem. Kobieta przyjęła go z wdzięcznością i uśmiechnęła się do chłopca. Jej uśmiech był tak piękny, że chłopiec chciał go ujrzeć jeszcze raz, więc zaproponował jej butelkę napoju. Staruszka uśmiechnęła się ponownie, a chłopczyk był zachwycony! Siedzieli tak przez całe popołudnie, jedząc i uśmiechając się do siebie, choć nie padło ani jedno słowo.Kiedy zaczął zapadać zmrok, chłopiec poczuł, że jest bardzo zmęczony, i podniósł się z ławki z zamiarem odejścia. Nie zdążył jednak zrobić więcej niż kilka kroków, gdy nagle odwrócił się, podbiegł do staruszki i uściskał ją, a ona obdarzyła go swoim najpiękniejszym uśmiechem.Gdy chłopiec przekroczył próg swojego domu, jego matkę zdziwił wyraz szczególnej radości malujący się na twarzy dziecka.- Co takiego dziś robiłeś, że jesteś taki szczęśliwy? – spytała.- Jadłem lunch z Bogiem – odpowiedział i zanim zdążyła zareagować, dodał:- Wiesz co? Bóg ma najpiękniejszy uśmiech, jaki kiedykolwiek widziałem!Tymczasem staruszka, również promieniejąca radością, wróciła do domu.Wyraz spokoju, który rozświetlał jej twarz, zastanowił jej syna do tego stopnia, że zapytał:- Mamo, co dziś robiłaś, że jesteś taka szczęśliwa?- Jadłam w parku ciasteczka z Bogiem. – I zanim jej syn zdążył cokolwiek powiedzieć, dodała:- Wiesz co? Jest znacznie młodszy niż sądziłam

Bóg ma najpiękniejszy uśmiech Był sobie raz mały chłopiec, który bardzo chciał spotkać Boga. Dobrze wiedział, że do miejsca, gdzie mieszka Bóg, prowadzi długa droga, zapakował więc do swojej walizeczki sporo herbatników, sześć butelek napoju korzennego i ruszył w drogę. Kiedy przeszedł jakieś trzy skrzyżowania, spotkał starą kobietę. Staruszka siedziała sobie w parku i obserwowała gołębie. Chłopiec usiadł obok niej i otworzył walizkę. Już miał pociągnąć spory łyk napoju, gdy spostrzegł, że staruszka wygląda na głodną, więc poczęstował ją herbatnikiem. Kobieta przyjęła go z wdzięcznością i uśmiechnęła się do chłopca. Jej uśmiech był tak piękny, że chłopiec chciał go ujrzeć jeszcze raz, więc zaproponował jej butelkę napoju. Staruszka uśmiechnęła się ponownie, a chłopczyk był zachwycony! Siedzieli tak przez całe popołudnie, jedząc i uśmiechając się do siebie, choć nie padło ani jedno słowo.Kiedy zaczął zapadać zmrok, chłopiec poczuł, że jest bardzo zmęczony, i podniósł się z ławki z zamiarem odejścia. Nie zdążył jednak zrobić więcej niż kilka kroków, gdy nagle odwrócił się, podbiegł do staruszki i uściskał ją, a ona obdarzyła go swoim najpiękniejszym uśmiechem.Gdy chłopiec przekroczył próg swojego domu, jego matkę zdziwił wyraz szczególnej radości malujący się na twarzy dziecka.- Co takiego dziś robiłeś, że jesteś taki szczęśliwy? – spytała.- Jadłem lunch z Bogiem – odpowiedział i zanim zdążyła zareagować, dodał:- Wiesz co? Bóg ma najpiękniejszy uśmiech, jaki kiedykolwiek widziałem!Tymczasem staruszka, również promieniejąca radością, wróciła do domu.Wyraz spokoju, który rozświetlał jej twarz, zastanowił jej syna do tego stopnia, że zapytał:- Mamo, co dziś robiłaś, że jesteś taka szczęśliwa?- Jadłam w parku ciasteczka z Bogiem. – I zanim jej syn zdążył cokolwiek powiedzieć, dodała:- Wiesz co? Jest znacznie młodszy niż sądziłam

13yrs

Choose image

Spoczywaj w pokoju

13yrs

End of content

No more pages to load

Andrzej Józef Bujar

Write a greeting

Insert a link from YouTube

Andrzej Józef Bujar

Write a greeting

Insert a link from YouTube

Share memorial

Get notified