Joanna Jałocha

This was published in the following publications on 14.10.2011:
Gazeta Lubuska

<p><em>"W momencie śmierci bliskiego uderza człowieka<br />świadomość niczym nie dającej się zapełnić pustki."</em><br /><em>Józef Tischner</em></p>
<p>Zawiadamiam, że 12 października 2011 roku<br />po ciężkiej chorobie zgasło moje słońce najukochańsza</p>
<h4><strong>śp.<br />JOANNA JAŁOCHA</strong></h4>
<p>Pogrzeb odbędzie się w sobotę 15 października 2011 roku o godz. 12.40<br />na cmentarzu komunalnym (nowym) przy ul. Wrocławskiej w Zielonej Górze.<br />Msza św. w intencji zmarłej zostanie odprawiona w dniu pogrzebu<br />o godz. 8.00 w kościele pw. Świętego Ducha.</p>
<p>Pogrążona w żałobie<br />mama</p>

"W momencie śmierci bliskiego uderza człowieka
świadomość niczym nie dającej się zapełnić pustki."
Józef Tischner

Zawiadamiam, że 12 października 2011 roku
po ciężkiej chorobie zgasło moje słońce najukochańsza

śp.
JOANNA JAŁOCHA

Pogrzeb odbędzie się w sobotę 15 października 2011 roku o godz. 12.40
na cmentarzu komunalnym (nowym) przy ul. Wrocławskiej w Zielonej Górze.
Msza św. w intencji zmarłej zostanie odprawiona w dniu pogrzebu
o godz. 8.00 w kościele pw. Świętego Ducha.

Pogrążona w żałobie
mama

Choose image

Nowacka L.

11yrs

Choose image

Ania, Robert, Kamil

11yrs

Choose image

staniszewscy

11yrs

Choose image

Tak trudno bez Ciebie Córeńko

11yrs

Choose image

Jutro 12 październik. Tego się dnia nie da zapomnieć! Nigdy!
Te chwile będą zawsze żywe i tak świeże, jakby to było wczoraj. Pamiętam ten poranny telefon „Pani córka umarła nad ranem”... I wszystkie rozmowy, kiedy musiałam powiedzieć „Joasia umarła”... Pamiętam wszystko z tamtych dni. Pamiętam każdy ból i każdą łzę. Pamiętam i nie zapomnę. Nigdy...
To jest straszne, kiedy Ktoś, kogo się bardzo mocno kocha, odchodzi z naszego świata tak z dnia na dzień. Nie mogę pozbyć się myśli, że nie byłam Córeńko przy Tobie jak umierałaś… Odeszłaś tak niespodziewanie, tak nagle...
Joasiu, jak mogłaś, tak po prostu, odejść bez uprzedzenia? Dlaczego? Jak mogłaś mi to zrobić? Dlaczego nie mogłam trzymać Cię za rękę, kiedy umierałaś? Byłaś taka samotna, a ja nie zdążyłam Cię pożegnać, przytulić Ciebie, powiedzieć, jak bardzo Cię kocham... Odeszłaś, kiedy ja umęczona nieprzerwanym czuwaniem, zasnęłam.
Kiedy zobaczyłam Ciebie, taką bardzo zmienioną, taką bardzo zimną, a zarazem tak bardzo mi bliską, przytuliłam się mocno. A kiedy głaskałam Twoją twarz poczułam przeogromną stratę i niewiarygodną pustkę. Ty przecież wiesz Joasiu jak płakałam, bo mój krzyk rozchodził się po kaplicy przeraźliwym echem. Nie wierzyłam, nie chciałam wierzyć w to, co widziałam...
Stałam tak nad Tobą i patrzyłam na Twoją twarz, taką spokojną i chyba uśmiechniętą... I wtedy poczułam, jakby jakaś wewnętrzna siła rozrywała moją duszę kawałek po kawałku. Zostawiając pustkę, której nie da się zapełnić, która jest i będzie... Pustka i tęsknota, której nie da się ugasić...
<h5>Jutro będzie 3 lata, jak odeszłaś na zawsze…</h5>

Jutro 12 październik. Tego się dnia nie da zapomnieć! Nigdy! Te chwile będą zawsze żywe i tak świeże, jakby to było wczoraj. Pamiętam ten poranny telefon „Pani córka umarła nad ranem”... I wszystkie rozmowy, kiedy musiałam powiedzieć „Joasia umarła”... Pamiętam wszystko z tamtych dni. Pamiętam każdy ból i każdą łzę. Pamiętam i nie zapomnę. Nigdy... To jest straszne, kiedy Ktoś, kogo się bardzo mocno kocha, odchodzi z naszego świata tak z dnia na dzień. Nie mogę pozbyć się myśli, że nie byłam Córeńko przy Tobie jak umierałaś… Odeszłaś tak niespodziewanie, tak nagle... Joasiu, jak mogłaś, tak po prostu, odejść bez uprzedzenia? Dlaczego? Jak mogłaś mi to zrobić? Dlaczego nie mogłam trzymać Cię za rękę, kiedy umierałaś? Byłaś taka samotna, a ja nie zdążyłam Cię pożegnać, przytulić Ciebie, powiedzieć, jak bardzo Cię kocham... Odeszłaś, kiedy ja umęczona nieprzerwanym czuwaniem, zasnęłam. Kiedy zobaczyłam Ciebie, taką bardzo zmienioną, taką bardzo zimną, a zarazem tak bardzo mi bliską, przytuliłam się mocno. A kiedy głaskałam Twoją twarz poczułam przeogromną stratę i niewiarygodną pustkę. Ty przecież wiesz Joasiu jak płakałam, bo mój krzyk rozchodził się po kaplicy przeraźliwym echem. Nie wierzyłam, nie chciałam wierzyć w to, co widziałam... Stałam tak nad Tobą i patrzyłam na Twoją twarz, taką spokojną i chyba uśmiechniętą... I wtedy poczułam, jakby jakaś wewnętrzna siła rozrywała moją duszę kawałek po kawałku. Zostawiając pustkę, której nie da się zapełnić, która jest i będzie... Pustka i tęsknota, której nie da się ugasić... <h5>Jutro będzie 3 lata, jak odeszłaś na zawsze…</h5>

11yrs

Choose image

Ania Graczyk

11yrs

Choose image

Nowacka L.

11yrs

Choose image

Kocham Cię Córeńko

11yrs

Choose image

Wieczny odpoczynek

11yrs

Choose image

staniszewscy

11yrs

Choose image

siostra śp. Krzysia Sz.

11yrs

Choose image

Córciu, ogromnie tęsknię

11yrs

Choose image

Nowacka L.

11yrs

Choose image

staniszewscy

11yrs

Choose image

Mama i Tata śp.Michałka

11yrs

Choose image

Ania, Robert, Kamil

11yrs

Choose image

staniszewscy

11yrs

Choose image

Ania Graczyk

11yrs

Choose image

Codziennie w pamięci. Mama

11yrs

Choose image

Pamięc.Miłość.Tęsknota - Mama

11yrs

Choose image

staniszewscy

11yrs

Choose image

Nowacka L.

11yrs

Choose image

Ania Graczyk

11yrs

Choose image

siostra śp. Krzysia Sz.

11yrs

End of content

No more pages to load

Joanna Jałocha

Write a greeting

Insert a link from YouTube

Joanna Jałocha

Write a greeting

Insert a link from YouTube

Share memorial

Get notified