Adam Pikuła

Choose image

Skarbkowi

12yrs

Choose image

ktos kto modli sie za Ciebie

12yrs

Choose image

koleżanka

12yrs

Choose image

L

12yrs

Choose image

Andrzej Dmowski

12yrs

Choose image

Anna Trabska

12yrs

Choose image

gosc

13yrs

Choose image

kolega

13yrs

Choose image

Anna Trabska

13yrs

Choose image

mama

13yrs

Choose image

Wieczne odpoczywanie

13yrs

Choose image

gosc

13yrs

Choose image

Michał Rykała

13yrs

Choose image

na zawsze Twoja Madzia

13yrs

Choose image

daniel

13yrs

Choose image

mama

13yrs

Choose image

Adasiu, spotkam Cie chwilke i zawsze Cie bede pamietac..
..jako przyjaciolka Twej Mamy. Wlasnie taki byles jak Twa Mama Cie opisuje.
Miales takie cieplo, serdecznosc, prostote i te Dusze ciepla, piekna, ktora promieniala dla wszystkich ,ktorzy Cie spotkali.
Bo dlaczego my wciaz zyjacy nie wiemy jak to jest i czy jest. ..;
ale jest bo dlaczego spotkajac Cie chwilke, obca wreszcie "pani", kolezanka Twej Mamusi z lat szkolnych tak mocno zapamietalam Ciebie i te chwile, gdy zamienilismy dwa slowa.
Przepraszam, nie jestem rodzina i wpisuje sie tu na tej tak prywatnej stronie.
No ale musze, bo kocham Twa Mame i jakas ciepla aura otaczala Ciebie i Ewe.
Cierpie z Wami.
I to tak trudno pisac i mowic, zeby nie za duzo i nie za malo.
No ale musze bo wierze, ze bedziesz szczesliwy na tych lakach zielono niebieskich;
i Ty Ewo tez znajdziesz ukojenie po malutku, cieszac sie,ze mialas szczescie byc z tak wspanialym, pieknym, madrym, dobrym Czlowiekiem jak Adas Twoj Syn.
Adasiu modle sie za Ciebie na moj sposob z calego serca....; i Ewo za Twoj spokoj i sile , ktorej potrzebujesz.
I wszystkim bliskim zycze ukojenia powoli, pomalutku jak fale , ktore zburzone czasem, ukajaja nas swym kolysaniem.
Boze daj Adamowi to Szczescie i cieplo od slonca, ktorym sam byl za zycia slonecczny zawsze tu na ziemi.
Spoczywaaj w Spokoju!!!!
Wieczny Odpoczynek Racz Mu Dac Panie!!!
Sercem z Wami zawsze, Lucy B

Adasiu, spotkam Cie chwilke i zawsze Cie bede pamietac.. ..jako przyjaciolka Twej Mamy. Wlasnie taki byles jak Twa Mama Cie opisuje. Miales takie cieplo, serdecznosc, prostote i te Dusze ciepla, piekna, ktora promieniala dla wszystkich ,ktorzy Cie spotkali. Bo dlaczego my wciaz zyjacy nie wiemy jak to jest i czy jest. ..; ale jest bo dlaczego spotkajac Cie chwilke, obca wreszcie "pani", kolezanka Twej Mamusi z lat szkolnych tak mocno zapamietalam Ciebie i te chwile, gdy zamienilismy dwa slowa. Przepraszam, nie jestem rodzina i wpisuje sie tu na tej tak prywatnej stronie. No ale musze, bo kocham Twa Mame i jakas ciepla aura otaczala Ciebie i Ewe. Cierpie z Wami. I to tak trudno pisac i mowic, zeby nie za duzo i nie za malo. No ale musze bo wierze, ze bedziesz szczesliwy na tych lakach zielono niebieskich; i Ty Ewo tez znajdziesz ukojenie po malutku, cieszac sie,ze mialas szczescie byc z tak wspanialym, pieknym, madrym, dobrym Czlowiekiem jak Adas Twoj Syn. Adasiu modle sie za Ciebie na moj sposob z calego serca....; i Ewo za Twoj spokoj i sile , ktorej potrzebujesz. I wszystkim bliskim zycze ukojenia powoli, pomalutku jak fale , ktore zburzone czasem, ukajaja nas swym kolysaniem. Boze daj Adamowi to Szczescie i cieplo od slonca, ktorym sam byl za zycia slonecczny zawsze tu na ziemi. Spoczywaaj w Spokoju!!!! Wieczny Odpoczynek Racz Mu Dac Panie!!! Sercem z Wami zawsze, Lucy B

13yrs

Choose image

Lucy

13yrs

Choose image

Pożegnanie Adasia
Adasiowi

Dla jednych ceremonia pogrzebowa, to symboliczne pożegnanie garstką ziemi, dla innych dziwne uczucie w gardle, że taki młody, że jeden z nas, że jeszcze mógł coś zrobić, założyć rodzinę, dochować się dzieci, potem wnuków. Adam nie zdążył. Zwyczajnie, po ludzku nie dostał tej szansy, jaką mają inni, bardziej szczęśliwi, a może po prostu mniej potrzebni tam, po drugiej stronie, w przestrzeni, która mieści się gdzieś z tyłu fotografii, miejscu, którego nie możemy dostrzec, bo potrafimy patrzeć tylko oczami? Po prostu nie było mu dane. Nie zestarzał się z godnością, nie obejrzał kolejnego meczu ukochanej Barcy, nie pogadał z dziewczyną o planowanych wakacjach, nawet choć raz nie podzielił się jajkiem Wielkanocnym stole z Matką i Bratem w jej nowym domu. Nie zdążył. Przeszedł na inną stronę nagle, zatrzymał się w pół zdania - zupełnie jak ktoś, kto szedł nad rzeką i stanął zauroczony wodospadem. Pewnie stu innych przechodniów nawet nie zwróciłoby uwagi na ten kawałek mokrego zwykłego kamienia od których zaczyna się tęcza. Ale Adam poszedł za światłem. Ba, nie zdążył założyć ulubionego śnieżnobiałego T-Shirta czy posprzątać jak zwykle w kuchni na błysk Może gdzieś na półce w pracy zostawił nie dokończone czyjeś mosty i protezy. Zapomniał o swoich ukochanych pająkach, nie pogłaskał na pożegnanie Nikodema. Zostawił marzenia... Jakie mogły być? Pewnie zwyczajne, ludzkie, o wielkiej rybie, synu, który byłby podobny do niego, może o zamianie samochodu na odrobinę młodszy, wycieczce do fajnego miejsca na ziemi.... 
Tak, tego Adam nie zdążył. Zwyczajnie, nie było mu dane. Ale z drugiej strony zdążył być przyzwoitym, serdecznym człowiekiem. Dobrym Synem, bratem, chłopakiem, kompanem.. Zdążył być KIMŚ dla każdego z nas tu obecnych, którzy znali go dłużej lub krócej, którzy będą opowiadać o nim, że tak naprawdę to nigdy do końca nie odszedł, że zostawił ślady, miejsca, pamięć. Chociażby o tym, że nawet w tej ostatniej drodze zgodnie ze swoją wolą podzielił się organami ratując czyjeś życie.
 To nieprawda, że śmierć jest morzem piasku, Van Gogh umierając namalował kruki na łanem zboża. Spokojny letni dzień i myśli, które rodzą się na płótnie jak czarne ptaki. Wszystko co Adama jest teraz spokojne jak łan letniego zboża. To w nas rodzą się czarne ptaki żalu. Ale jak może być inaczej, kiedy patrzymy na rozpaczającą Matkę, schorowaną Babcię, która przyjmuje na siebie kolejne ciosy...Brata, czy pogrążoną w smutku dziewczynę i przyjaciół.
 Pewnie przyjdzie taki czas, kiedy te myśli odejdą, pozwolą się zastąpić dobrym wspomnieniem ale póki co na facebooku pozostanie po nim zdjęcie, które sam sobie wybrał. Nie widać tam twarzy. Deszcz odbija się o deski pomostu, a On sam kuca nad wodą z wędką. Podpisał – lubię te klimaty. W tym zdjęciu jest taki jak w życiu, sympatyczny, swojski, normalny.. bez całego tego zadufania i blichtru. Takiego go zapamiętamy. I tylko szkoda, że odleciał zupełnie jak młody ptak, pozostawiając po sobie rozdarte gniazdo. 
Niech odpoczywa w pokoju.

Pożegnanie Adasia Adasiowi Dla jednych ceremonia pogrzebowa, to symboliczne pożegnanie garstką ziemi, dla innych dziwne uczucie w gardle, że taki młody, że jeden z nas, że jeszcze mógł coś zrobić, założyć rodzinę, dochować się dzieci, potem wnuków. Adam nie zdążył. Zwyczajnie, po ludzku nie dostał tej szansy, jaką mają inni, bardziej szczęśliwi, a może po prostu mniej potrzebni tam, po drugiej stronie, w przestrzeni, która mieści się gdzieś z tyłu fotografii, miejscu, którego nie możemy dostrzec, bo potrafimy patrzeć tylko oczami? Po prostu nie było mu dane. Nie zestarzał się z godnością, nie obejrzał kolejnego meczu ukochanej Barcy, nie pogadał z dziewczyną o planowanych wakacjach, nawet choć raz nie podzielił się jajkiem Wielkanocnym stole z Matką i Bratem w jej nowym domu. Nie zdążył. Przeszedł na inną stronę nagle, zatrzymał się w pół zdania - zupełnie jak ktoś, kto szedł nad rzeką i stanął zauroczony wodospadem. Pewnie stu innych przechodniów nawet nie zwróciłoby uwagi na ten kawałek mokrego zwykłego kamienia od których zaczyna się tęcza. Ale Adam poszedł za światłem. Ba, nie zdążył założyć ulubionego śnieżnobiałego T-Shirta czy posprzątać jak zwykle w kuchni na błysk Może gdzieś na półce w pracy zostawił nie dokończone czyjeś mosty i protezy. Zapomniał o swoich ukochanych pająkach, nie pogłaskał na pożegnanie Nikodema. Zostawił marzenia... Jakie mogły być? Pewnie zwyczajne, ludzkie, o wielkiej rybie, synu, który byłby podobny do niego, może o zamianie samochodu na odrobinę młodszy, wycieczce do fajnego miejsca na ziemi.... Tak, tego Adam nie zdążył. Zwyczajnie, nie było mu dane. Ale z drugiej strony zdążył być przyzwoitym, serdecznym człowiekiem. Dobrym Synem, bratem, chłopakiem, kompanem.. Zdążył być KIMŚ dla każdego z nas tu obecnych, którzy znali go dłużej lub krócej, którzy będą opowiadać o nim, że tak naprawdę to nigdy do końca nie odszedł, że zostawił ślady, miejsca, pamięć. Chociażby o tym, że nawet w tej ostatniej drodze zgodnie ze swoją wolą podzielił się organami ratując czyjeś życie. To nieprawda, że śmierć jest morzem piasku, Van Gogh umierając namalował kruki na łanem zboża. Spokojny letni dzień i myśli, które rodzą się na płótnie jak czarne ptaki. Wszystko co Adama jest teraz spokojne jak łan letniego zboża. To w nas rodzą się czarne ptaki żalu. Ale jak może być inaczej, kiedy patrzymy na rozpaczającą Matkę, schorowaną Babcię, która przyjmuje na siebie kolejne ciosy...Brata, czy pogrążoną w smutku dziewczynę i przyjaciół. Pewnie przyjdzie taki czas, kiedy te myśli odejdą, pozwolą się zastąpić dobrym wspomnieniem ale póki co na facebooku pozostanie po nim zdjęcie, które sam sobie wybrał. Nie widać tam twarzy. Deszcz odbija się o deski pomostu, a On sam kuca nad wodą z wędką. Podpisał – lubię te klimaty. W tym zdjęciu jest taki jak w życiu, sympatyczny, swojski, normalny.. bez całego tego zadufania i blichtru. Takiego go zapamiętamy. I tylko szkoda, że odleciał zupełnie jak młody ptak, pozostawiając po sobie rozdarte gniazdo. Niech odpoczywa w pokoju.

13yrs

Choose image

mama

13yrs

Choose image

Ewa Leszczyńska

13yrs

Choose image

Szymaś

13yrs

Choose image

Braciak z Bratowa

13yrs

Choose image

na zawsze Twoja Madzia

13yrs

Write a greeting

Insert a link from YouTube

Adam Pikuła

Write a greeting

Insert a link from YouTube

Share memorial

Get notified