Jan Szewczyk

N/A - 14 May 2012

This was published in the following publications on 16.05.2012:
Głos Koszaliński

Z głębokim żalem zawiadamiamy, że 14 maja 2012 r. zmarł w wieku 72 lat Nasz Ukochany Mąż, Tata, Teść i Dziadek śp. Jan Szewczyk.

Były Naczelnik Wydziału Mechanizacji Wojewódzkiego Zjednoczenia PGR – wieloletni sadownik.

Pogrzeb odbędzie się w czwartek, 17 maja 2012 r. o godz. 12.00 w kaplicy na Cmentarzu Komunalnym w Koszalinie.

Pogrążona w bólu Rodzina.

<p>Z głębokim żalem zawiadamiamy, że 14 maja 2012 r. zmarł w wieku 72 lat Nasz Ukochany Mąż, Tata, Teść i Dziadek</p>
<h4><strong>śp. Jan Szewczyk.</strong></h4>
<p>Były Naczelnik Wydziału Mechanizacji Wojewódzkiego Zjednoczenia PGR – wieloletni sadownik.</p>
<p><span>Pogrzeb odbędzie się w czwartek, 17 maja 2012 r. o godz. 12.00 w kaplicy na Cmentarzu Komunalnym w Koszalinie.</span></p>
<p><span>Pogrążona w bólu Rodzina.</span></p>

Choose image

Bóg ma najpiękniejszy uśmiech
Był sobie raz mały chłopiec, który bardzo chciał spotkać Boga. Dobrze wiedział, że do miejsca, gdzie mieszka Bóg, prowadzi długa droga, zapakował więc do swojej walizeczki sporo herbatników, sześć butelek napoju korzennego i ruszył w drogę. Kiedy przeszedł jakieś trzy skrzyżowania, spotkał starą kobietę. Staruszka siedziała sobie w parku i obserwowała gołębie. Chłopiec usiadł obok niej i otworzył walizkę. Już miał pociągnąć spory łyk napoju, gdy spostrzegł, że staruszka wygląda na głodną, więc poczęstował ją herbatnikiem. Kobieta przyjęła go z wdzięcznością i uśmiechnęła się do chłopca. Jej uśmiech był tak piękny, że chłopiec chciał go ujrzeć jeszcze raz, więc zaproponował jej butelkę napoju. Staruszka uśmiechnęła się ponownie, a chłopczyk był zachwycony! Siedzieli tak przez całe popołudnie, jedząc i uśmiechając się do siebie, choć nie padło ani jedno słowo.Kiedy zaczął zapadać zmrok, chłopiec poczuł, że jest bardzo zmęczony, i podniósł się z ławki z zamiarem odejścia. Nie zdążył jednak zrobić więcej niż kilka kroków, gdy nagle odwrócił się, podbiegł do staruszki i uściskał ją, a ona obdarzyła go swoim najpiękniejszym uśmiechem.Gdy chłopiec przekroczył próg swojego domu, jego matkę zdziwił wyraz szczególnej radości malujący się na twarzy dziecka.- Co takiego dziś robiłeś, że jesteś taki szczęśliwy? – spytała.- Jadłem lunch z Bogiem – odpowiedział i zanim zdążyła zareagować, dodał:- Wiesz co? Bóg ma najpiękniejszy uśmiech, jaki kiedykolwiek widziałem!Tymczasem staruszka, również promieniejąca radością, wróciła do domu.Wyraz spokoju, który rozświetlał jej twarz, zastanowił jej syna do tego stopnia, że zapytał:- Mamo, co dziś robiłaś, że jesteś taka szczęśliwa?- Jadłam w parku ciasteczka z Bogiem. – I zanim jej syn zdążył cokolwiek powiedzieć, dodała:- Wiesz co? Jest znacznie młodszy niż sądziłam

Bóg ma najpiękniejszy uśmiech Był sobie raz mały chłopiec, który bardzo chciał spotkać Boga. Dobrze wiedział, że do miejsca, gdzie mieszka Bóg, prowadzi długa droga, zapakował więc do swojej walizeczki sporo herbatników, sześć butelek napoju korzennego i ruszył w drogę. Kiedy przeszedł jakieś trzy skrzyżowania, spotkał starą kobietę. Staruszka siedziała sobie w parku i obserwowała gołębie. Chłopiec usiadł obok niej i otworzył walizkę. Już miał pociągnąć spory łyk napoju, gdy spostrzegł, że staruszka wygląda na głodną, więc poczęstował ją herbatnikiem. Kobieta przyjęła go z wdzięcznością i uśmiechnęła się do chłopca. Jej uśmiech był tak piękny, że chłopiec chciał go ujrzeć jeszcze raz, więc zaproponował jej butelkę napoju. Staruszka uśmiechnęła się ponownie, a chłopczyk był zachwycony! Siedzieli tak przez całe popołudnie, jedząc i uśmiechając się do siebie, choć nie padło ani jedno słowo.Kiedy zaczął zapadać zmrok, chłopiec poczuł, że jest bardzo zmęczony, i podniósł się z ławki z zamiarem odejścia. Nie zdążył jednak zrobić więcej niż kilka kroków, gdy nagle odwrócił się, podbiegł do staruszki i uściskał ją, a ona obdarzyła go swoim najpiękniejszym uśmiechem.Gdy chłopiec przekroczył próg swojego domu, jego matkę zdziwił wyraz szczególnej radości malujący się na twarzy dziecka.- Co takiego dziś robiłeś, że jesteś taki szczęśliwy? – spytała.- Jadłem lunch z Bogiem – odpowiedział i zanim zdążyła zareagować, dodał:- Wiesz co? Bóg ma najpiękniejszy uśmiech, jaki kiedykolwiek widziałem!Tymczasem staruszka, również promieniejąca radością, wróciła do domu.Wyraz spokoju, który rozświetlał jej twarz, zastanowił jej syna do tego stopnia, że zapytał:- Mamo, co dziś robiłaś, że jesteś taka szczęśliwa?- Jadłam w parku ciasteczka z Bogiem. – I zanim jej syn zdążył cokolwiek powiedzieć, dodała:- Wiesz co? Jest znacznie młodszy niż sądziłam

13yrs

Choose image

Jasiu,spoczywaj w pokoju

13yrs

Choose image

D.M.

13yrs

Choose image

Na zawsze z Panem

13yrs

Choose image

13yrs

Choose image

modlitwa i pamięć

13yrs

Choose image

D.M.

13yrs

Choose image

radości w objęciach Pana

13yrs

Choose image

radości wiecznej

13yrs

Choose image

D.M.

13yrs

Choose image

13yrs

Choose image

13yrs

Choose image

ziarenko gorczycy
Pewna chińska legenda opowiada o kobiecie, która straciła jedynego syna. Pogrążona w smutku przyszła do mędrca i prosiła go: Czy znasz jakieś modlitwy, które mogłyby przywrócić życie mojemu synowi? Starzec jej odpowiedział: Przynieś mi ziarnko gorczycy z domu, który nigdy nie zaznał smutku. To ziarenko będzie mi potrzebne, aby wypędzić smutek z twojego życia. Kobieta chodziła długo, odwiedzając rozmaite domy: bogatych i biednych. Wszędzie jednak spotykała ludzi, którzy w taki czy inny sposób doznali smutku. W wielu miejscach zatrzymywała się na dłużej, aby pocieszać zasmuconych. Zaangażowała się tak mocno w pocieszanie innych, że na koniec zapomniała już o poszukiwaniu magicznego ziarnka gorczycy. I nawet nie zdała sobie sprawy, że poszukiwanie ziarnka gorczycy zabrało smutek z jej życia. Cierpienie towarzyszy każdemu z nas. Pragniemy się od niego wyzwolić. Poszukujemy – jak kobieta z chińskiej legendy – ziarnka gorczycy, które mogłoby nam pomoc przemienić nasz smutek w radość. Jedna z dróg wyzwolenia od smutku polega na tym, aby zobaczyć cierpienie i smutek innych, i starć się im pomóc. Pocieszając innych sami znajdziemy pociechę.

ziarenko gorczycy Pewna chińska legenda opowiada o kobiecie, która straciła jedynego syna. Pogrążona w smutku przyszła do mędrca i prosiła go: Czy znasz jakieś modlitwy, które mogłyby przywrócić życie mojemu synowi? Starzec jej odpowiedział: Przynieś mi ziarnko gorczycy z domu, który nigdy nie zaznał smutku. To ziarenko będzie mi potrzebne, aby wypędzić smutek z twojego życia. Kobieta chodziła długo, odwiedzając rozmaite domy: bogatych i biednych. Wszędzie jednak spotykała ludzi, którzy w taki czy inny sposób doznali smutku. W wielu miejscach zatrzymywała się na dłużej, aby pocieszać zasmuconych. Zaangażowała się tak mocno w pocieszanie innych, że na koniec zapomniała już o poszukiwaniu magicznego ziarnka gorczycy. I nawet nie zdała sobie sprawy, że poszukiwanie ziarnka gorczycy zabrało smutek z jej życia. Cierpienie towarzyszy każdemu z nas. Pragniemy się od niego wyzwolić. Poszukujemy – jak kobieta z chińskiej legendy – ziarnka gorczycy, które mogłoby nam pomoc przemienić nasz smutek w radość. Jedna z dróg wyzwolenia od smutku polega na tym, aby zobaczyć cierpienie i smutek innych, i starć się im pomóc. Pocieszając innych sami znajdziemy pociechę.

13yrs

Choose image

Bóg z Tobą

13yrs

Choose image

D.M.

13yrs

Choose image

moja pamięć

13yrs

Choose image

wieczny odpoczynek

13yrs

Choose image

pamiętam

13yrs

Choose image

Pan z Tobą

13yrs

Choose image

D.M.

13yrs

Choose image

ku pamięci

13yrs

Choose image

Ave Maria

13yrs

Choose image

13yrs

Choose image

wieczny odpoczynek

13yrs

End of content

No more pages to load

Jan Szewczyk

Write a greeting

Insert a link from YouTube

Jan Szewczyk

Write a greeting

Insert a link from YouTube

Share memorial

Get notified