Dziś znowu miałam jeden z tych pięknych snów...Idziesz żwawym krokiem, zmarznięty i głodny po pracy, a Mama woła od progu ze zupę już dawno nalała, a Ty mimo zmęczenia uśmiechasz się i witasz serdecznie...a ja czuję ulgę ze jednak Jesteś z nami, że to był tylko zły sen...

Źle nam bez Ciebie Tatuś, bardzo źle

Próżno szukać życia, w miejscu gdzie był powietrzem i wodą.
Próżno oczekiwać owoców z ziemi, która zamarła wraz z Nim.
I choć ból zbyt wielki, by widzieć życia sens.
Idziemy...bo On pokazał nam jak mamy iść.